Dve decenije od ubistva porodice Gradiška u Zemunu: Upirali prstom u oca, a onda se otkrila istina

Misteriozno ubistvo porodice Gradiška dogodilo se pre 21 godinu u Zemunu, a iako je slučaj zvanično okončan, brojne kontroverze i sumnje i danas prate ovaj događaj.

Misteriozno ubistvo porodice Gradiška dogodilo se pre 21 godinu u Zemunu. Tela Zorana (44) majke Tanje (43) i njihovih maloletnih sinova Tonija (17) i Luke (12) pronađena su 2. aprila 2005. godine u njihovom stanu u Dubrovačkoj ulici broj 17.

Stravično otkriće usledilo je nakon što se porodica nije javljala na pozive, zbog čega je Tanjin otac, u pratnji komšije i sa najgorim slutnjama, odlučio da provali vrata stana, gde ih je dočekao jeziv prizor. Tela roditelja i njihove dece ležala su u nepreglednim lokvama krvi.

Ova jeziva scena usledila je neposredno nakon što se porodica vratila sa naizgled potpuno bezbrižnog i idiličnog putovanja iz Budimpešte, ne sluteći ni u jednom trenutku da su im to bili poslednji zajednički dani. Činjenica da su svega dan pre ubistva bili na putovanju dodatno je produbila misteriju o tome šta se dogodilo u njihovom domu u noći između povratka i otkrića zločina, ali i pokrenula lavinu medijskih spekulacija.

Majka ili otac ubica?

U prvim satima nakon pronalaska tela, gotovo svi nezvanični izvori upirali su prst u oca porodice, uz teoriju da je Zoran Gradiška, navodno pritisnut finansijskim problemima, iz vatrenog oružja usmrtio suprugu i sinove, a potom presudio i sebi, pri čemu su dodatnu zabunu unosile informacije o navodno puštenom gasu u stanu, kao i činjenica da su vrata bila zaključana iznutra, a prozori zatvoreni, što je ukazivalo na mogućnost da treće lice nije učestvovalo u zločinu.

Ipak, ključni detalj koji je od početka izazivao sumnju bila je činjenica da je oružje pronađeno pored Tanjinog tela, što se nije uklapalo u prvobitnu verziju događaja, a potpuni preokret usledio je nakon završetka detaljne forenzičke obrade, kada je zvanična istraga zaključila da je upravo majka ta koja je počinila zločin.

Prema forenzičkoj verziji, sumnja se da je Tanja Gradiška najpre, dok su spavali, usmrtila sinove Tonija i Luku, potom je pucala suprugu Zoranu u usta, da bi na kraju, sedeći između tela svoje dece, izvršila samoubistvo, a kao ključni dokazi navedeni su rezultati parafinske analize, koji su pokazali značajne tragove baruta na njenim rukama, minimalne na Zoranovoj levoj ruci i potpuni izostanak tragova kod dece, kao i postojanje oproštajnog pisma, čiji sadržaj nikada nije u celosti objavljen.

Foto: Shutterstock

Toksikološke analize u potpunosti su isključile prisustvo gasa kao uzroka smrti, čime je odbačena jedna od ranijih pretpostavki, dok je konačan zaključak istrage glasio da je reč o dogovorenom činu supružnika koji je uključivao ubistvo dece i potom samoubistvo.

Kako je tada navedeno u saopštenju Ministarstva unutrašnjih poslova, ubistvo i samoubistvo se najverovatnije dogodilo u noći između 1. i 2. aprila, u vremenu od 1.00 do 10.50 časova. Krivično delo izvršeno je pištoljem marke "CZ" kalibra 7,65 milimetara, koji je bio u vlasništvu Tanje Gradiška, koja je imala dozvolu za držanje oružja.

Problemi kao motiv za ubistvo

Ipak, uprkos zvaničnom epilogu, sumnje nikada nisu u potpunosti utihnule, pre svega zbog ozbiljnih finansijskih problema sa kojima se Zoran Gradiška suočavao, a koji su, prema nezvaničnim procenama, dostizali i do nekoliko miliona evra, dok se paralelno pominjao i sporni građevinski projekat u Beogradu u kojem je Tanja Gradiška formalno figurirala kao investitor.

Kako se u medijima tada navodilo, svega nedelju dana pre putovanja Zoran je brutalno pretučen ispred zgrade u kojoj je živeo, njegov automobil je oštećen, kako se u medijima navodi, dan pre ubistva, a ranije mu je "oduzet" i džip. To je ukazivalo na moguće sukobe sa osobama povezanim sa dugovima, pa su upravo ti događaji podstakli teorije da je porodica možda bila žrtva nasilne likvidacije koja je kasnije predstavljena kao porodični zločin, kao i sumnje da je možda neko podstrekao porodicu na taj jezivi čin.

Dodatnu nedoumicu unela su i svedočenja rođaka, prijatelja i komšija, koji su porodicu Gradiška opisivali kao skladnu, stabilnu i posvećenu, ističući da među supružnicima nije bilo vidljivih problema, dok su sinovi važili za uzorne učenike. Toni je bio đak generacije Zemunske gimnazije, a Luka primeran učenik Osnovne škole "Majka Jugović", zbog čega se mnogi i danas pitaju kako je moguće da se iza takve slike krije ovako brutalan zločin.

Upravo taj raskorak između javne percepcije porodice i zvaničnih nalaza istrage održava sumnju i dve decenije kasnije, dok pitanja o mogućem skrivenom motivu ili eventualnoj umešanosti trećih lica i dalje ostaju bez odgovora, ostavljajući ovaj slučaj kao jednu od najmračnijih i najzagonetnijih priča u novijoj istoriji Zemuna i Srbije, čija će potpuna istina, po svemu sudeći, zauvek ostati zaključana iza vrata stana broj 17 u Dubrovačkoj ulici.

BONUS VIDEO