Arheolozi otkrili nešto što nisu smeli: Otvorili kovčeg i srušili sve što smo znali o istoriji

U jugoistočnoj Aziji otkrivene su najstarije mumije ikada pronađene – čak 7.000 godina starije od egipatskih.

To pokazuje najnovija studija objavljena u Zborniku radova australijske Nacionalne akademije nauka, prenosi Sciencenews.net.

Radi se o telima mumificiranim dimom, pronađenim u zgrčenom i sklupčanom položaju. Među njima se nalazi i skelet muškarca star više od 9.000 godina.

Mumifikacija dimom – drevna praksa lovaca-sakupljača

Arheolog Sjao-čun Hung sa Australijskog nacionalnog univerziteta u Kanberi objašnjava da su mumije najverovatnije pripadale lovcima-sakupljačima koji su živeli na jugu Kine, u jugoistočnoj Aziji i na ostrvima pre oko 12.000 do 4.000 godina.

- Žrtve su bile vezivane u zgrčenim položajima i mesecima sušene na dimu. To je oblik mumifikacije primećen i među starosedelačkim društvima Australije, pa čak i danas u delovima Nove Gvineje - navodi Hung.

Prema njegovim rečima, ovaj oblik mumifikacije potiče iz verovanja u očuvanje tela predaka. Hung smatra da su se ta verovanja širila preko južne Azije, pa čak i ka severoistočnoj Aziji, nakon migracija ljudi iz Afrike pre oko 60.000 godina.

- Činjenica da se mumifikacija dimom proširila na ogromno područje i opstala više od 12.000 godina među autohtonim grupama je izvanredna - istakao je Hung.

Poređenja sa Egiptom i Južnom Amerikom

Južnoamerički narod Činčoro razvio je sopstvene tehnike mumifikacije pre oko 7.000 godina, koje su uključivale uklanjanje unutrašnjih organa i mozga pre nego što bi tela bila ostavljena u pustinji da se osuše.

Kod Egipćana se balsamovanje smolama i drugim supstancama pojavilo pre oko 6.300 godina i ubrzo postalo deo razvijenog pogrebnog rituala.

Hungova istraživačka grupa analizirala je 95 nalazišta u jugoistočnoj Aziji i na ostrvima poput Bornea i Jave. Skeleti su pronađeni u čvrsto zgrčenim ili čučećim položajima, a na lobanjama i kostima uočeni su tragovi opekotina.

Naučnici ističu da pažljivo postavljanje netaknutih skeleta i nepravilno ugljenisanje kostiju pokazuju da su tela bila polako izlagana dimu, što je isušivalo kožu i sprečavalo raspadanje.

Laboratorijske analize unutrašnje strukture kostiju, sprovedene na 54 skeleta sa 11 lokaliteta, potvrdile su dokaze o produženom zagrevanju na niskim temperaturama – ključnom za proces mumifikacije dimom.