Kolumna Dragutina Matanovića: Ustaška mržnja Zlatka Kokanovića

Kolumna Dragutina Matanovića o Zlatku Kokanoviću.

Ne postoje bosanski Srbi. Ne postoje crnogorski Srbi. Ne postoje hrvatski Srbi. Ne postoje kosovski Srbi. Postoje samo Srbi. Postoji srpski narod, povezan zajedničkom istorijom, tradicijom, etničkim i pravoslavnim identitetom.

Jedino neprijatelji Srbije i najveći među njima, hrvatske ustaše, mogu danas da dele Srbe na osnovu teritorijalne pripadnosti, pošto su ih za vreme Prvog i Drugog svetskog rata ubijali na najsurovije načine, a tokom operacije, kodnog naziva „Oluja“ proterali sa njihovih vekovnih ognjišta u Hrvatskoj.

Tom antisrpskom ološu pridružio se opozicionar Zlatko Kokanović, koji je pre nekoliko dana na skupu u Valjevu, čiji je bio i organizator, brutalnim rečima širio mržnju prema Srbima iz Hrvatske i Bosne i Hercegovine. Urlao je iz sveg glasa: „Pa zar da nama kroje sudbinu ljudi koji su došli iz Bosne i Hrvatske… E pa neće moći! Oni nemaju nijednog pretka sahranjenog u Srbiji. Ni Vučić ni Brnabićka.“

Govor kojim bi se ponosili fašistički okupatori i zlotvori. Kokanović ne samo da deli Srbe, on bi u svojoj bolesnoj mržnji da im zabrani dobrodošlicu u Srbiju, on preti da ih protera iz Srbije. On bi da ih podeli na „podobne“ i „nepodobne“. A podobni su samo oni koji bi da ruše našu državu, novcem dobijenim od inostranih centara moći. Oni za koje ne postoje srpski nacionalni interesi.

Šovinističke podele srpskog naroda vode poreklo još od vremena antisrpskog titoizma. Ekstremni blokaderi su preuzeli tu politiku i vređaju Srbe preko Drine samo zato što su ti Srbi veliki patrioti i što podržavaju predsednika Vučića. U toj antisrpskoj histeriji Kokanović nije usamljen. Uostalom, i u genocidnoj NDH bilo je nekoliko Srba koji su u ustaškim generalskim uniformama služili Pavelićevom režimu.

Pre 1941. u NDH je živelo blizu dva miliona Srba. Prema popisu stanovništva iz 1991, u Hrvatskoj je živelo više od 581.000, kada su činili 12,2% stanovništva u „lijepoj njihovoj“ i kada su bili konstitutivni narod. Prema popisu iz 2021, na području Hrvatske živelo je oko 123.000 Srba ili svega 3,2% populacije te države.

Srbe koji su pred kamom savremene ustaške Hrvatske prebegli u Srbiju, spasavajući svoje živote, Kokanović i njemu slični bi da vrate pod „hrvatski“ srbosjek. Ili da ih bar u Srbiji učine građanima drugog reda. Da im se možda zabrani da glasaju na izborima. Ili da im se na rukave prišije neka plava traka, da bi ih na ulicama prepoznavali.

Ko je i kada proglasio Drinu za granicu? Ante Pavelić, ratne 1941, neposredno po nemačkoj okupaciji. A Srbi preko Drine najviše vole Srbiju. Najviše se raduju srpskim uspesima, rastu srpske ekonomije i jačanju srpske vojske. Osećaju Srbiju kao svoju zemlju. Kad je počeo rat 1992, koji im je nametnut, rekli su: „Ako je Drina granica, popićemo je.“ Za njih su Srbi u Srbiji braća i sestre. I nijedan Kokanović im to ne može oduzeti.

I verovatno nema srpske zemlje gde je nacionalna ideja tako obnovljena kao što je to slučaj sa Republikom Srpskom nakon Otadžbinskog rata 1992–1995. godine. Zato što je ratna opasnost bila veća nego u Beogradu 1999, jer je doslovno pretila egzistenciji čitavog srpskog naroda. Zato što tamo nema Kokanovića i njemu sličnih antisrba. Zato što tamo materijalizam, individualizam i ateizam nisu vodeća ideologija. Za razliku od „slučajnih Srba“ u Srbiji – koji su Srbi samo po rođenju, ali ne po izboru i delu.

Rajinski mentalitet genetski je prisutan kod antisrba i drugosrbijanaca. Ludačka potreba da se ljube skuti stranom gospodaru. Da se bespogovorno služi njegovim interesima. I zapamtite, srpski Kokanovići – srpska patriotska Republika Srbija i većinska moderna Srbija daleko brojno prednjače u odnosu na rajinsku Srbiju.

Zato nije uspela obojena revolucija. Srbi nikada neće dozvoliti da im se uništi i uruši država.

P.S. Aleksandar Vučić: „Mi jesmo jedinstven narod i to nam nikada neće moći da oduzmu. Više od 200 godina to pokušavaju i nisu uspeli da promene.“