Kolumna Dragutina Matanovića: Izbori 29. marta – ne zaboravimo napade blokadera na našu Crkvu

Skoro 15 meseci traje besomučno i bestijalno nasilje blokadera i studenata plenumaša u Srbiji. Napadnuti su temelji srpskog naroda – država, predsednik Vučić, Vojska Srbije i Srpska pravoslavna crkva.

Posebno su okrutni i zloslutni napadi na našu pravoslavnu Crkvu s ciljem da se ugroze vrednosti i identitet srpskog naroda i države.

U ovim napadima prednjače pristalice titoističke ideologije. Oni su svedoci antisrpskog komunizma i Jasenovac je za njih bio vaspitno-obrazovna ustanova, a jahanje srpskih sveštenika najlepša uspomena iz mladosti.

Njihove poruke su sažete u izjavi Dragana Bursaća, ostrašćenog autonomaškog nitkova, koji je izjavio: „Imate jednu potpuno suludu situaciju, koja je naravno filovana iz Beograda, na krilima crkve Srbije i to iz tog svetosavlja, tog jednog suludog projekta koji su neonacisti, tačnije ljudi koji su voleli naciste, napravili.“

Zapamtite ovu izjavu, vi Srbi koji slavite slavu, koji palite sveće svojim voljenim preminulim. Vi koji odlazite u crkvu i poštujete naše svetosavlje. Blokaderi, „na krilima“ tog Bursaća, najjezivije su uvredili sve neistomišljenike i SPC, označivši ih kao neonaciste. Izjava iz matrice najokrutnijih hrvatskih ustaša i rimokatolika.

Foto: printscreen

Ko god bi želeo da i u najmanjoj meri upozna srpsku istoriju, morao bi da uzme u obzir sledeću činjenicu: istorije Srpske pravoslavne crkve i srpske države neodvojive su i duboko isprepletane.

Pravoslavna vera dala je osnovno obeležje identitetu srpske države i njenom pravcu kretanja. Srpski vladari, uvek bliski patrijarsima, po cenu života su odbijali ma kakvu pomisao o unijaćenju po naredbi Vatikana. Odbijali su surovo katoličenje Srba, i kada su takvi ultimatumi dolazili sa Zapada i kad su značili pomoć pri oslobođenju od Turaka. Srpski vladari su to odbijali po cenu novih vekova robovanja. I miliona ubijenih, progonjenih, preverenih.

Svaki poduhvat protiv Srbije i srpskog naroda podrazumevao je uništenje Crkve i sveštenstva. Kada je počeo Prvi svetski rat, Austrougari nisu birali sredstva da umanje uticaj SPC kroz hapšenja i osude, čak i ubistva srpskih sveštenika – ne zaboravimo brutalno smaknuće karlovačkog mitropolita Lukijana u samo predvečerje rata. Uzurpirana je i pljačkana crkvena imovina. Paljene su mnoge srpske crkve, skidana crkvena zvona i pretapana u municiju.

Foto: wikipedija

Isto je bilo i tokom Drugog svetskog rata. Setimo se šta su radili Nemci i njihovi saveznici Hrvati. Koliko su samo crkava uništili, koliko sveštenika streljali, vešali, klali i pekli u NDH. Po nekim izvorima, skoro 200 sveštenika i monaha SPC ubili su i zaklali Hrvati. Mnogi od njih spaljeni su u hramovima zajedno sa parohijanima, kao u vreme krstaških ratova. Dodajmo spisku dželata i nominalno pravoslavnu braću Bugare, kao i bosanske muslimane i Albance, Mađare...

I domaće komuniste, naravno. Sveštenici i monasi ubijani su u „levim skretanjima“ još u ustanku 1941, najviše u Crnoj Gori i Hercegovini. U tim krajevima su „proleteri“ masovno i temeljno uništavali srpske duhovnike. Bio je to u punom smislu duhovni genocid, plansko obezglavljivanje srpskog naroda. Samo u Crnoj Gori, od 200 sveštenika, posle rata ih je ostalo oko 20 – komunisti su ih masakrirali najviše tokom 1945. kada su u mukama umorili i mitropolita Joanikija. Od ovih udaraca srpski narod u Crnoj Gori oporavljao se decenijama, pa mnogi tumače i litije iz 2020. kao poslednju borbu za opstanak SPC u ovim krajevima.

Negde srpski narod nije bio takve sreće: formalno izgnana iz Makedonije još 1941. od bugarskog okupatora, SPC je 1945. tamo zabranjena kao „okupatorska tvorevina“. U Makedoniji je stvorena makedonska nacija sa makedonskim jezikom i makedonskom crkvom, gde je sve sa prefiksom „srpski“ proglašeno za strano i neprijateljsko. Ovo je bila matrica i za kasnije stvaranje hibridnih nacija u Jugoslaviji.

Za pola veka, od 1935. do kraja 1980-ih, u Hram Svetog Save na Vračaru, čiji su temelji pretvoreni u parking, nije ugrađena nijedna cigla. To razvejava stereotipe o slobodama, pa i verskim, u Titovoj Jugoslaviji. A koliko je tek crkava oskrnavljeno, zapušteno, prekrečeno... Hram je na kraju, zahvaljujući svojoj odlučnosti, završio Aleksandar Vučić.

Prema Rimokatoličkoj crkvi ni izbliza nije stvoreno takvo neprijateljstvo: setimo se samo da dok su srpske vladike ubijane i prebijane, nadbiskup Stepinac, duhovni vođa genocida u NDH, biva osuđen na kućni pritvor.

U Srbiji su danas iz boce pušteni različiti duhovi nevladinih organizacija i boraca za demokratiju, koji se u svojoj mržnji prema SPC nimalo ne razlikuju ni od komunista ni od ustaša. I patrijarhu i vladikama ponovo se priziva titoističko „jahanje“ nakon obojene revolucije. Blokaderi i plenumaši, mahom ateisti, sada pokušavaju da vode i crkvenu politiku, a prihvatljivi su im samo pojedini „teolozi“ drugosrbijanci. Sa jednim vladikom, više rimokatolikom nego pravoslavcem – na čelu.

Foto: Shutterstock

Kada izađete na birališta 29. marta u 10 gradova i opština u Srbiji, glasajte po savesti. Ali znajte da to nisu samo lokalni izbori. To su izbori za državu Srbiju, za budućnost naše zemlje, za našu pravoslavnu Crkvu i svetosavlje i sve naše porodice.

Tada se setite da plenumaški i blokaderski pokret više ne krije da je marioneta zapadnih ambasada i službi i da mu je jedini cilj destabilizacija Srbije. Samo pobede lista Aleksandra Vučića garantuju da će Srbija sačuvati mir i stabilnost. Da će sačuvati svoju Crkvu, svoju slobodu i političku nezavisnost.

BONUS VIDEO: