Kolumna Dragutina Matanovića: Hrvatska kao ustaška kreacija

Kolumna Dragutina Matanovića o ustaškoj državi Hrvatskoj.

Ulazak Hitlerovih trupa u Zagreb 10. aprila 1941. ličio je na slavlje kakvo prestonica današnje Hrvatske nikada nije zabeležila. Tog dana gotovo čitav grad i okolina – žene, deca, stariji ljudi, seljaci, radnici, akademski građani – izašli su da sa neopisivom srećom pozdrave dolazak najmonstruoznijih trupa u modernoj istoriji sveta. Razmere oduševljenja prevazišle su očekivanja, čak su i pripadnici Trećeg rajha bili zatečeni stepenom radosti i poniznosti Hrvata. Tako nešto nisu doživeli ni od Bečlija prilikom anšlusa – prisajedinjenja Austrije - nekoliko godina ranije.

Istog dana Slavko Kvaternik, nekadašnji austrougarski oficir, preko zagrebačke radio- stanice, objavio je osnivanje Nezavisne Države Hrvatske. To je učinio u ime Ustaškog pokreta i poglavnika Ante Pavelića, koji je u tim trenucima putovao iz Italije u Hrvatsku.

U narednim danima usledilo je ubrzano donošenje zakona NDH po ugledu na one u nacističkoj Nemačkoj. Prvo rasni zakoni, kao temelj kasnijeg nezapamćenog genocida Hrvata. Ante Pavelić, najveći hrvatski sin i jedan od najvećih zločinaca u hronici čovečanstva, predao je Musolinijevoj Italiji najrazvijenije delove Dalmacije i jadransko primorje. Bili su to takozvani Rimski ugovori, kojima je Italiji vraćeno ono što joj je istorijski pripadalo. I pripašće ponovo u budućnosti.

Od prvih trenutaka u NDH započinje proces koji će obeležiti čitavo postojanje ove genocidne tvorevine. Osnivanjem mreže logora, među kojima je bio najozloglašeniji Jasenovac, počinje sistematski organizovano uništenje Srba pravoslavaca – ubijeno ih je na stotine hiljada, najčešće hladnim oružjem, mučenjem i namernim izgladnjivanjem.

Ni decu hrvatske ustaše nisu štedele. Postojali su posebni logori smrti za decu, a do koje mere je išla hrvatska monstruoznost pokazuje i činjenica da su od tela ubijene dece pravili sapun. „Srbi su postali divljač za odstrel, svako je mogao nekažnjeno da ih progoni i ubija“, pisao je Herman Nojbaher, nemački predstavnik u NDH.

U genocidu nad Srbima, Jevrejima i Romima, aktivno su učestvovali i mnogi hrvatski sveštenici Rimokatoličke crkve koji su ubijali i pozivali na ubistva Srba. Alojzije Stepinac, poznat kao nadbiskup genocida, u pismima papi Piju Dvanaestom jasno je ukazao da zna za postojanje logora i organizovanog sprovođenja genocida. Po rečima Hrvoja Klasića, hrvatskog istoričara, Stepinac je „žmurio na zločine i sve što se radilo“, a tokom rata bio je u izuzetno bliskim odnosima sa poglavnikom Ante Pavelićem.

Stepinac je izrekao rečenicu „Jugoslavija će trajati frtalj ure“, tokom njegovog suđenja 1946. godine. Pogodio je da gledište Ante Starčevića, hrvatskog ideološkog rodonačelnika, da „sve ono što se srpskim zove mora iščeznuti“, čelično povezuje hrvatske ustaše i hrvatske komuniste.

Devedesete godine prošlog veka su pokazale da se istorija ponavlja. Najveći saveznik proglašenja države Hrvatske, pored Vatikana, bili su Nemci. Hans Ditrih Genšer, nekadašnji član Hitlerjugenda, potom i vojnik Vermahta, a pred rat na Balkanu vicekancelar ujedinjene Nemačke, odigrao je ključnu ulogu u raspadu Jugoslavije i naoružavanju Hrvatske za ratove devedesetih. Genšer se izborio da Nemačka prva prizna nezavisnost Hrvatske. Naravno, Hrvati svom savezniku iz Drugog svetskog rata i ratova devedesetih nisu ostali dužni – brojne ulice u Hrvatskoj nose ime Hansa Ditriha Genšera. A „Danke Dojčland“ postala je omiljena pesma u Hrvata.

Njegov naslednik Klaus Kinkel, nemački ministar spoljnih poslova iz devedesetih, imao je isti stav prema Srbiji, o čemu svedoči njegova poznata rečenica da „Srbiju treba baciti na kolena“.

Danas se u Hrvatskoj relativizuju zločini NDH, uz citat Franje Tuđmana da „NDH nije bila samo fašistička tvorevina, već izraz stoljetnih težnji hrvatskoga naroda za samostalnom državom“. Nacifašistička prošlost NDH je tako podignuta na pijedestal najslavnijeg razdoblja istorije Hrvatske. Zato Hrvati i danas, kao i u aprilu 1941, sa oduševljenjem i ponosom urlaju „Za dom spremni“, što je isto što i nacističko „Zig Hajl!“.

Sve to ukazuje kako je prirodno i normalno za hrvatsku političku i kulturnu elitu i njihovu katoličku crkvu da se danas ustaštvo i nacizam u Hrvatskoj slobodno razvijaju. Sa radošću zalivaju. I zato ne čude reči izvestioca EP za Srbiju Tonina Picule, koji je zamerio predsedniku Aleksandru Vučiću „što vodi prosrpsku politiku.“ A čiju politiku bi predsednik Vučić trebalo da vodi? Prohrvatsku, odnosno nacističku? Da se možda izvini Hrvatima za ustaški genocid u Jasenovcu?

Picula, intelektualni krkan, nesvesno je udelio veliki kompliment srpskom predsedniku, jer znamo i da je Adolf Hitler zamerao Šarlu de Golu što vodi „profrancusku politiku“. Njegova izjava objašnjava pritiske sa Zapada sa kojima se Vučić već godinama suočava. Neki moćni stranci bi da od Srbije naprave političkog poslušnika, sa Hrvatima u ulogama gaulajtera i poglavnika.

Zato je i napravljen vojni savez Zagreb-Tirana-Priština. Po diktatu nekog inostranog centra moći jer, kako kaže Vučić „nikada Zagreb ne bi pristao na to da naređenje nije stiglo, a znam i odakle je stiglo“. Hrvati su oduvek bili sluge i njima su servilnost i izvršavanje naredbi upisani u genetski kod. Kod Srba to nikad neće moći.