Kolumna Dragutina Matanovića: Rađanje i slom nacističke Nemačke

Kolumna Dragutina Matanovića o nacističkoj Nemačkoj.

Nakon ujedinjenja i obnavljanja Nemačkog carstva 1871, došlo je do stvaranja „saveza elita“ između krupnog kapitala, zemljoposedničke aristokratije i vojnog vrha. Njihov cilj je bio da Nemačka zagospodari centralnom i istočnom Evropom, pa se prvi put pojavila ideja „nemačkog životnog prostora“. Neuspeh da se ostvari ovaj plan i poraz Nemačke u Prvom svetskom ratu, doveo je do teškog kažnjavanja Berlina odredbama Versajskog mira, ali su nemačke elite ovaj poraz predstavile nemačkom narodu kao krivicu pre svega Jevreja.

Strašna ekonomska i društvena kriza 1929. doprinela je da Nemci iskreno poveruju da su izdajnici nacije jevrejski profiteri i komunisti. Stranka Adolfa Hitlera obećavala je obnovu nemačke moći i proterivanje francuskih snaga iz zapadnih nemačkih oblasti. Uz podršku kompletne nemačke elite, Hitler je 1933. preuzeo apsolutnu vlast u Nemačkoj. Novi kancelar je postao neprikosnoveni nemački firer.

Hitler je obećao obnovu nemačke moći na ideologiji „rasne čistoće nemačkog naroda“ i proganjanjem svih onih koji su označeni kao rasni neprijatelji i ljudi „nedostojni života“. Radikalni nacionalizam i rasizam su kod Nemaca dugo bili prisutni, ali u Hitlerovo vreme dolazi do njihovog najekstremnijeg ispoljavanja, što pokazuju brojni pogromi nad Jevrejima. Nacizam je brzo postao ideologija nemačkog naroda.

Koreni fašizma su duboki u Evropi. U avgustu 2022. izašla je knjiga „Hitlerova devojka: Britanska aristokratija i Treći rajh u predvečerje Drugog svetskog rata“. Autorka Loren Jang napisala je da je plemstvo u Velikoj Britaniji koketiralo sa fašizmom već dvadesetih godina prošlog veka. I Vinston Čerčil, kasniji britanski premijer, iz jedne posete Italiji vratio se sa pozitivnim utiskom o fašizmu kao „protivotrovu ruskom otrovu“, navodi se u knjizi.

Autorka spominje da su pronacistički stavovi bili prisutni i u kraljevskoj porodici, spominjući video iz 1933. gde sedmogodišnja, buduća kraljica Elizabeta II izvodi nacistički pozdrav, zajedno sa svojom majkom i mlađom sestrom Margaret.

Adolf Hitler je ubrzo među Nemcima stekao status božanstva. Velika mržnja koja je u nemačkom narodu postojala prema pobednicima iz Prvog svetskog rata i narodima koje su smatrali „nižom rasom“, eksplodirala je u oduševljenje prilikom napada na Poljsku, koja je slomljena za samo nekoliko nedelja.

Nakon što je bez većih muka osvojio Poljsku, Dansku, Norvešku, Holandiju, Belgiju i posebno Francusku, Hitler se spremao da udari na najvećeg neprijatelja – Sovjetski Savez. Osvajanjem istoka Evrope, želeo je da konačno uspostavi „nemački životni prostor“ tako što bi istrebio ruski narod i njegovu zemlju naselio nemačkim kolonistima.

U jeku priprema operacije „Barbarosa“, Srbi su 27. marta 1941. podigli antinemački puč, zbog čega je Hitler odlučio da ih surovo kazni. Na okupaciju Jugoslavije i slamanje ustanka srpskog naroda Hitler je potrošio mnogo snage i vremena. Ne bi bilo takvih zverskih zločina hrvatskih ustaša da nije bilo podrške njihovog saveznika, nacističke Nemačke.

Sudbina sveta odlučivala se 1942–1943. kod Staljingrada, u najvećoj bici u istoriji ratovanja. Tokom opsade, Nemci i njihovi saveznici Italijani, Rumuni i Hrvati su počinili istorijski nezapamćeni genocid, jer su delove grada sravnili sa zemljom i svakodnevnim granatiranjem ubili preko 100.000 civila. Uprkos visokoj ceni, Crvena armija je uspela da odbrani Staljingrad i ubije ili zarobi oko milion neprijateljskih vojnika.

Od tada kreće nezadrživa ofanziva Crvene armije koja se završila osvajanjem Berlina. Nemački Treći rajh poražen je 9. maja 1945, a iza sebe je ostavio pustoš. U logorima smrti poput Aušvica, Treblinke i drugih, Nemci su bezdušno likvidirali oko 2,7 miliona Jevreja, a u napadima na druge države su direktno ubili ili izazvali smrt preko tri miliona Poljaka, 26 miliona Rusa, Belorusa i Ukrajinaca.

U Jugoslaviji za četiri godine ubijeno je najmanje milion Srba. Za zločine nad srpskim narodom zaslužni su albanski, mađarski, italijanski i bugarski saveznici nemačkih nacista, ali su Hrvati počinili daleko najviše zverstava u genocidnoj nameri da unište naš pravoslavni narod.

Danas se o ovim žrtvama ne govori, jer se u diktaturi političke korektnosti koja vlada Evropom više ne slavi Dan pobede već Dan Evrope. To je deo tihe revizije istorije, gde mnogi žele dželate da predstavljaju kao žrtve, a žrtve kao dželate. Da istina postane zaborav ili laž. Da se prekroji istorija i bazira na teoriji totalitarizma, izjednačavanjem fašizma i komunizma.

Ali ne zaboravimo – britanski premijer Vinston Čerčil je 1945. izradio strogo poverljiv plan – operaciju „Nezamislivo“, još dok se u Evropi slavio kraj Drugog svetskog rata. Primarni cilj je bio da se SSSR-u nametne volja SAD i Britanske imperije i potisne Crvena armija iz Istočne Evrope. Plan je predviđao ponovno naoružavanje najmanje 100.000 vojnika poraženog Vermahta koji bi se borili rame uz rame sa zapadnim saveznicima protiv Sovjeta.

Nezamislivo? Nije nezamislivo. Istorija pokazuje da je Hitlerova nacistička agresija na istok Evrope nastavak viševekovnog geopolitičkog procesa. I nepomirljive želje Zapadne Evrope da se ratnim pohodima na evropski Istok domogne širih prostranstava i otme neverovatno bogate prirodne resurse.

P.S. Aleksandar Vučić: „Poštujem Dan Evrope, ali će za mene 9. maj uvek biti Dan pobede nad fašizmom.“