Nebojša Bakarec: Novo falsifikovanje istorije u Skupštini Crne Gore!

Skupština Crne Gore je 1.6.2026. usvojila predlog Zakona o statusu potomaka dinastije Petrović Njegoš. Taj Zakon, sramno falsifikuje istorijske činjenice. Iz teksta Zakona nije izbrisana sramna formulacija „nasilna aneksija“, koja se odnosi na ujedinjenje Crne Gore i Srbije 1918. godine.

Zakon je usvojen sa 40 glasova za, tri protiv i dva uzdržana, a podržali su ga poslanici Pokreta Evropa sad, Demokratske Crne Gore, Nove srpske demokratije, Bošnjačke stranke, kao i predstavnici Hrvatske građanske inicijative i Force. Protiv je bila Demokratska narodna partija časnog Milana Kneževića, dok je Socijalistička narodna partija ostala uzdržana. Skupština Crne Gore ima 81 poslanika.

Foto: Informer

Predsednik Srbije Aleksandar Vučić izjavio je ranije, povodom najave usvajanja dopune zakona o dinastiji Petrović u crnogorskom parlamentu, a u čijem tekstu je navedeno da je 1918. godine izvršena nasilna aneksija Crne Gore, da Crna Gora ima pravo na svoju budućnost kakvu želi, ali, kako je istakao, nema pravo da falsifikuje istoriju.

- To bi bio ne samo falsifikat istorije, već bi to u značajnoj meri nama pokazalo šta je to što o Srbiji i o srpskom narodu misli današnje rukovodstvo i većina u Crnoj Gori - rekao je predsednik Vučić.

Foto: Informer

Činjenica 1. - 1918. godine, nije bilo bilo kakve aneksije, a kamoli nasilne. Velika narodna skupština srpskog naroda u Crnoj Gori (ili kraće samo Velika narodna skupština, često i sa dodacima Velika crnogorska narodna skupština ili Velika srpska narodna skupština), poznatija pod nazivom Podgorička skupština, bila je narodno predstavništvo Crne Gore po završetku Prvog svjetskog rata. Zasedala je od 24. do 29. novembra 1918. godine u Podgorici.

Njene najpoznatije odluke bile su: zbacivanje kralja Nikole i dinastije Petrovića Njegoša u korist dinastije Karađorđevića, ujedinjenje Crne Gore sa Kraljevinom Srbijom i iskazivanje podrške ujedinjenju svih Srba, Hrvata i Slovenaca u jedinstvenu jugoslovensku državu. Crnogorski delegati na Podgoričkoj skupštini doneli odluku o prisajedinjenju Crne Gore Srbiji. Slobodnu volju iskazali su i Hrvati i Slovenci, te Srbi, Hrvati i muslimani u Bosni i Hercegovini.

Delegati Velike narodne skupštine Vojvodine su 25. novembra 2018. doneli odluku da se direktno pripoje Kraljevini Srbiji. Ujedinjenje Srbije sa zemljama nezavisne države Slovenaca, Hrvata i Srba u jedinstveno Kraljevstvo Srba, Hrvata i Slovenaca proglasio je regent Aleksandar I Karađorđević, u ime svog oca, kralja Petra I Karađorđevića, 1. decembra 1918. godine.

Foto: Informer

Činjenica 2. - Srpski jezik je bio jedini zvanični i službeni jezik u Crnoj Gori, po Ustavu i zakonima, do 2007. godine.

Činjenica 3. - Prema zvaničnim podacima sa poslednjeg popisa stanovništva koji je sprovela Uprava za statistiku - Monstat, 443.394 ili 71,10% stanovništva Crne Gore se izjasnilo kao pravoslavci. Iz toga zaključujemo da u Crnoj Gori, živi najmanje 71,1 odsto Srba pravoslavaca.

Činjenica 4. - Prema zvaničnim rezultatima poslednjeg popisa stanovništva u Crnoj Gori, 43,18% građana govori srpskim jezikom, „Crnogorski“ govori 34,52% stanovnika, „Bosanski“ govori 6,97%, i Albanski govori 5,25%.

Činjenica 5. - Sa stanovišta lingvističke nauke, „Crnogorski jezik“ i „Bošnjački - bosanski jezik“ ne postoje, već su to "srpski jezici ijekavskog izgovora". Sa lingvističkog stanovišta, crnogorski i bošnjački jezik pripadaju istom srpskom dijasistemskom korpusu (istočnohercegovački dijalekt srpskog). Oba jezika se baziraju na istočnohercegovačkom dijalektu štokavskog srpskog narečja. Zbog toga je jasno da u Crnoj Gori srpskim jezikom govori 84, 67% stanovnika.

Činjenica 6. - „Crnogorska“ narodnost ne postoji. To je veštačka tvorevina komunista, od 1945. i od 1948. godine. Do tada su postojali samo Srbi iz Crne Gore. Kao što ne postoji "crnogorska narodnost", tako ne postoji ni "vojvođanska narodnost", niti postoji "vojvođanski jezik".

Činjenica 7. - Zapad je još 2000. godine, odlučio da razdvoji dva dela srpskog naroda, da razdvoji Srbiju i Crnu Goru. Razlog - da bi Srbiji zatvorio izlaz na more, da bi Srbiji lakše nastavio da otima Kosovo i Metohiju, i da bi nastavio da drobi Srbiju, razvijanjem separatizma u Vojvodini i Raškoj oblasti, sa kionačnim ciljem da se te dve teritorije otmu Srbiji. U prljavu rabotu odvajanja Crne Gore i Srbije, Zapad jejoš 1997. godine uključio najvećeg mafijaša na Balkanu, Mila Đukanovića, uz obećanje koje su ispunili, da ga neće goniti za organizovani šverc cigareta i narkotika. Zapad je prvo razbio SFRJ, potom SRJ, a na kraju i državnu zajednicu SCG.

Činjenica 8. - Crna Gora je 9. oktobra 2008. godine, priznala lažnu državu Kosovo.

Konačno, Skupština Crne Gore usvojila je 1.6.2026. godine, sramne izmene Zakona o statusu potomaka dinastije Petrović Njegoš, sa spornom formulacijom o „nasilnoj aneksiji” Crne Gore, od strane Srbije 1918. godine. Sramota večna!

Napomena. Autor ovog teksta ne spori pravo Crnogorcima, Bošnjacima i drugima, da sebe, svoje države i svoje jezike, nazivaju kako žele. Jednako tako, ne bih to pravo osporavao ni bilo kome ko se izjasni kao „Marsovac“. Autor ukazuje na naučne činjenice – lingvističke, istorijske i etničke. Takođe, veštačke promene nametnute bilo kom narodu, u pogledu jezika i etniciteta, često postaju trajne.

Autor je poslanik i član predsedništva SNS - Nebojša Bakarec

BONUS VIDEO