LEGENDA SVETOG MESTA NEMANJIĆA! Manastir sa tri imena koji je odoleo turskim i nemačkim osvajanjima

Manastir Uspenja Presvete Bogorodice, poznat još pod nazivom Dobrun i Kruševo, poznat je po legendarnim pričama koje su se prenosile sa kolena na koleno.

Manastir Uspenja Presvete Bogorodice, poznat još i kao manastir Dobrun i manastir Kruševo, je manastir Srpske pravoslavne crkve koji se nalazi u Dabrobosanskoj mitropoliji. 

Najpoznatije freske u manastiru su freska cara Dušana sa ženom Jelenom i sinom Urošem, kao i freska sa ktitorom manastira, županom Pribilom, njegovim sinovima i zetom Stanom koje su i do danas sačuvane.

U stenama iznad najstarijeg srpskog manastira se nalazi pećina čiji je ulaz nekada bio ozidan sigom. U njoj su živeli isposnici koji su u manastir silazili samo za vreme velikih praznika.

Foto: Printskrin/youtube

Legenda

Manastir Dobrun je, nekim čudom, preživeo sva razaranja i Tuaraka i Nemaca.

Mnoge legende isprepletane su oko ovog manastira. Narod je vekovima verovao da je tvrđavu, koja se nalazi u blizini manastira, izgradila Prokleta Jerina, žena despota Đurđa, a da je manastir dobio ime po Dobruni, majci Mehmed-paše Sokolovića. Naime, narod je u njenu čast, pošto nije htela da se poturči, podigao ovaj manastir i prozvao ga Dobrun.

Međutim, naučni smatraju da je su i manastir i tvrđava Dobrun mnogo stariji nego što se pretpostavlja.

Foto: Printskrin/youtube

U letopisima Jankovim i Dečanskim navodi se da je manastir sagradio srednji sin velikog župana Stefana Nemanje, Vukan: "zozda manastir Moraču i Dobrun crkvu kod Višegrada bliz reke Drine".

Kao ktitori manastira Dobrun spominju se i knez Lazar i despot Đurađ Branković.

Kada su u 15. veku Turci razorili grad i uništili manastir Dobrun, on je ostao mesto na kome su se buntovni Srbi okupljali. Manastir Dobrun je rušen i u vreme Velike seobe, a 1807. godine, Karađorđe boravi u njemu sa namerom da iz manastira sa ustanicima, krene u oslobađanje Sarajeva.

Foto: Printskrin/youtube

Nakon pada ustanka 1813. godine, Turci ponovo pale ovu svetinju. Ista stvar se ponavlja 1875. godine za vreme bosansko-hercegovačke bune. Zanimljiva stvar u vezi sa spaljivanjem manastira je da je vatra uvek obilazila zid priprate na kome su freske Nemanjića.

U Drugom svetskom ratu Nemci manastir Dobrun koriste kao magacin za oružje i municiju. Nemci. 20. januara 1945. godine miniraju dobrunske crkve i manastir tada strada u potpunosti. Čitav je opet ostao samo zapadni zi priprate s freskama ktitorskih portreta.

Nakon Drugog svetskog rata manastir su sopstvenim sredstvima obnovili meštani Vardišta, Staniševca i Dobruna sa svojim sveštenikom Josifom Bogdanovićem.