Zoranu je tokom "Oluje" prišla majka sa bebom u naručju: Molim vas, samo do Banjaluke, pa ću je nekako naći... OVAJ TRENUTAK NE MOŽE NIKAD DA ZABORAVI!

Oluja

Republika Srpska Krajina bila je kratkotrajna država u jugoistočnoj Evropi – međunarodno nepriznata. RSK se većim delom svoje teritorije prostirala na području nekadašnje Vojne krajine, i to na području: Hrvatske vojne krajine, Slavonske vojne krajine i Dunavske vojne krajine.

Krajina proglašava nezavisnost 19. decembra 1991. godine u jeku krvavog rata i teških ratnih zločina. Na jednoj strani Jugoslovenska narodna armija i krajiška Teritorijalna odbrana, na drugoj hrvatska policija, vojska, Hrvatsko vijeće odbrane (vojska bosanskih Hrvata) i Zbor narodne garde (ZNG ili ozloglašene zenge).

Nakon četiri godine postojanja – međunarodno nepriznata, Republika Srpska Krajina raspašće se za samo četiri dana.

Sirene za uzbunu se ranom zorom oglašavaju. Oluja je počela. Krajina je pala. Na redu su pljačke i paljevine.

Zločinačka akcija Oluja trajala je od 4. do 8. avgusta 1995. godine. Na Kninskoj tvrđavi zavijorila se hrvatska zastava, a prve kolone izbeglica slile su se u Srbiju i Republiku Srpsku. Iza njih su ostala zgarišta i ratni zločini hrvatske vojske za koje niko do dana današnjeg nije odgovarao. Srba u Krajini više nije bilo.

Godine prolaze, a ljudima i dalje nije jasno šta ih je snašlo, ni zbog čega.

Foto: Printscreen/Youtube/RTS Oko - Zvanični kanal

Oluja je tog krvavog avgusta dovela do egzodusa Srba sa područja Banije, Like, Korduna i severne Dalmacije.

Ljudi pakuju najosnovnije ili čak samo ono čega se sete u trenutku. Niko ni ne pomišlja da iz svog dvorišta odlazi bespovratno, niko ni ne nazire šta će se uskoro desiti.

Samo tri dana kasnije na Petrovačkoj cesti, kod Bravskoga, između Bosanskog Petrovca i Ključa 7. avgusta bombardovana je izbeglička kolona. Hrvatski "migovi" granatiraju srpske civile u niskom letu. U dva minuta ubijeno je devetoro ljudi, a među njima četvoro dece i dvadesetogdišnja devojka koja je bila u drugom stanju.

Iako su za njima ostale prazne kolevke i prazna majčina krila, Jovica, Nevenka, Žarko i Darko su poput anđela usnuli i verovatno oprostili neprijatelju što im je gelerima smrvio kosti i spalio poslednju igračku koju su imali na Petrovačkoj cesti. Mirjana je sa nerođenim detetom zaspala dubokim snom dok su granate poput kiše obasipale nevinu kolonu – da se pamti i da se nikad ne zaboravi.

U glavama njihovih majki još uvek trube sirene za uzbune, još uvek im granate raznose snove, one koje su u Krajini sanjali i koji za njima ostaše da trule i plamte u vatri, jer ih neprijatelj za njima zapali na lomači, kako bi zbrisao svaki trag dečijeg smeha i prvih koraka i sebi napravio "dom" obasut krvlju dečijeg srca.