OVE DRAŽINE VOJVODE PREŽIVELE SU TITA I HITLERA! Hapsili su ih, proganjali ali su zauvek ostali verni četnicima

Prema nekim podacima tokom II svetskog rata imenovano je 30 četničkih vojvoda, a većina je stradala ili tokom rata ili je streljana posle njega. Ipak, neki su uspeli da emigriraju u inostranstvo a većina njih je do kraja svog života pomagala ideju četništva i ovaj pokret.

 

Zvonimir Zvonko Vučković, čije je ratno ime bilo Feliks rođen 1916. godine u Bijeljini a preminuo je 2004. u Kaliforniji. Bio je poručnik pretratne vojske Kraljevine Jugoslavije. Bio je komandant 1. ravnogorskog korpusa Jugoslovenske kraljevske vojske u Otadžbini a 1942. je postao vojvoda takovski. Inače je vodio ustanički napad na Gornji Milanovac kada su četnici, zajedno sa partizanima, napali Nemce. Draža Mihailović ga je smatrao jednim od važnih vojvoda.

 

 

Velimir Velja Piletić rođen je 1906. godine u Beogradu, a preminuo je u Parizu 1972. godine. Pileti je bio major Jugoslovenske vojske a kasnije je postao četnički komandant Istočne Srbije i komandant Krajinskog korpusa Jugoslovenske vojske u Otadžbini. Piletić je početkom sredinom maja 1941. vrbovan od strane partizana da bude Glavni vojni instruktor Komunističke partije Jugoslavije, ali je on to odbio. Odbio je, takođe, ljotićevce i nedićevce a jedino je pristao da bude u Četničim odredima Draže Mihailovića. On je bio stacioniran u Istočnoj Srbiji, gde je prošao komandni lanac od odreda pa čak do severoistočnog fronta.

 

 

Dobroslav Jevđević rođen je 1895. a umro u Rimu 1962. godine. Bio je srpski političar i četnički vojvoda u Hercegovini tokom II svetskog rata.
Rođen je u svešteničkoj porodici, a kao učenik je bio član Mlade Bosne. Četnicima je bio privržen još posle I svetskog rata, kada je pristupio Organizaciji jugoslovenskih nacionalista, da bi kasnije postao poslanik Jugoslovenske nacionalne stranke. Zanimljivo je da je bio opozicija kralju Aleksandru, a četnicima Draže Mihailovića se pridružio posle Aprilskog rata. Godine 1944. postaje načelnik Komande JVuO za Gornju Liku i Hrvatsko primorje, odnosno Ličko-kordunaškog i Primorskog korpusa. U emigraciji je bio počasni predsednik Organizacije srpskih četnika "Ravna Gora" a objavio je nekoliko knjiga.

Momčilo R. Đujić (1907-1999), poznat i kao Dal Dal, bio je komandant Dinarske četničke divizije. Rođen je u okolini Knina, a nakon završene bogoslovske škole SPC  u Sremskim Karlovcima, rukopoložen je i dobio parohiju u Strmcima blizu Knina. Ubrzo se oženio i dobio troje dece. Kada je u Aprilskom ratu Kraljevina Jugoslavija nestala, Knin je postao deo Nezavisne države Hrvatske, i tu počinje Đujićevo četovanje. On je sa svojim četnicima razoružao žandarmerijsku stanicu u Strmici, a pokušaj hapšenja izbegao je bežanjem u Kistanje, koje je tada pripadalo Italiji. U julu 1941. se pridružuje Srbima koji su digli ustanak protiv NDH. Nakon rata, Đujić je uspeo da imigrira prvo u Pariz, a onda i u Čikago. Đujić je u Jugoslaviji 1947. proglašen krivim za ratne zločine a a 1988. je pokrenut postupak za izručenje iz SAD-a. Ali to se nije desilo zbog antikomunističkog raspoloženja SAD. što je Đujić iskoristio da godine 1957. osnuje Pokret srpskih četnika Ravne Gore. Učestvovao je u izgradnji crkava u inostranstvu, a vremenom je postao i veoma uticajna ličnost četničke emigracije. Đujić je 28. juna 1989. godine, na 600. godišnjicu kosovske bitke, proglasio lidera SRS Vojislava Šešelja četničkim vojvodom. Umro je 11. septembra 1999. godine.

Karl Novak (1905 - 1975) bio je generalštabni major vojske Kraljevine Jugoslavije, načelnik Štaba četničke Komande Slovenije i organizator slovenačkih četnika, poznatijih kao Plava garda. On je iz Ljubljane u Italiju prebegao 1943. godine, a zanimljivo je da je bio osnivač četničke obaveštajne službe u Sloveniji. Navodno je, nakon rata, sarađivao sa britanskom i američkom obaveštajnom službom. Inače, preminuo je u Atini.

Milo Rakočević (1910 - 2007) je bio oficir u vojsci Kraljevine Jugoslavije, a tokom Drugog svetskog rata pripadnik Jugoslovenske vojske u Otadžbini. Vojsci Draže Mihailovića se stavio na raspolaganje 1942. godine, kada su došli u njegov rodni Kolašin, a nakon toga mu je general dao veoma važne obaveštajne zadatke. Čak je bio ubačen među Italijan, ali je ubrzo uhapšen i bio u zatvoru do kapitulacije Italije. Ali, nakon izlaska iz zatvora je uhapšen od strane komunista, a onda se desilo čudo kada je nemačka bomba pogodila sudnicu gde se nalazio, nakon čega je pobegao! Ribarskim brodom uspeo je da se dokopa Italije polovinom 1944. godine. Međutim, hapsili su ga i Englezi jer je obdbio da pristupi "Britanskom vazduhoplovstvu" da bi bio pušten nakon što je prihvatio da službuje za Engleze u njihovoj rimskoj komandi. A onda ga Britanci 1946. hapse treći put, verovatno zbog negodovanja komunista iz "nove" Jugoslavije, da bi posle nekoliko meseci bio premešten u zatvor Osnabriku, a onda pušten. Međutim, Rakočević napušta Britance i počinje da radi kod američke vojske. Rakočević je u Rimu studirao ekonomiju, gde je 1950. doktorirao. Penziju je zaradio u Francuskoj, radeći za automobilsku industriju. Objavio je jednu knjigu, a 2007. godine je preminuo u Parizu.