Za njega se vezuje strašno prokletstvo: Slavimo Svetog Nikodima Srpskog

Srpska pravoslavna crkva i njeni vernici danas obeležavaju Svetog Nikodima Srpskog.

Arhiepiskopa Savu III 1317. godine na prestolu Srpske pravoslavne crkve nasledio je Nikodim, iguman Hilandara, za koga kažu da je bio "daroviti književnik i učeni bogoslov".

Vodio je veliku borbu protiv bogumilske jeresi i utvrđivao je veru pravoslavnu.

Pre izbora za poglavara Crkve, kao iguman veoma se zauzimao za izmirenje braće kraljeva Milutina i Dragutina. A kao arhiepiskop predvodio je izaslanstvo Hilandara koje je došlo u Srbiju da od kralja Milutina izmoli dozvolu da se njegov sin Stefan Dečanski vrati iz progonstva.

Kad je Milutin umro, upravo je Nikodim Stefana Dečanskog 1322. krunisao za kralja.

Životopisci beleže da je ovaj arhiepiskop srpski bio nemilosrdan prema "krivovernicima", a posebno se naglašava njegova borba protiv Rimske crkve.

Nikodim je s grčkog jezika prepisao na srpski Tipik Svetog Save Osvećenog, svetitelja iz petog i šestog veka, i uneo datume smrti srpskih kraljeva i arhiepiskopa. Uticaj Srpske pravoslavne crkve na liturgičku delatnost drugih slovenskih pravoslavnih crkava odavno je istaknut u liturgičkim krugovima tih zemalja, a glavna uloga u tome pripada arhiepiskopu Nikodimu. Original Nikodimovog Tipika je nepovratno izgubljen, jer je izgoreo u Narodnoj biblioteci 6. aprila 1941. godine prilikom bombardovanja. 

Foto: Shutterstock

Ktitor je Crkve Svetog Dimitrija u Peći i hrama posvećenog Svetom Savi u Lizicama kod Peći. Obnovio je Žiču, a posebno se brinuo o keliji Svetog Save u Kareji.

Prokleo je svakog ko je iz riznice izneo, izgubio ili sakrio Tipik Svetog Save. 

Ostalo je zabeleženo da je na čelu Srpske pravoslavne crkve bio "samo osam godina svog malovremenog života", što znači da je umro mlad. Upokojio se 1324. godine i sahranjen je u Crkvi Svetog Dimitrija u Peći. Njegov lik predstavljen je na freskama u manastiru Morača, Crkvi Svetog Nikole kod Morače i u manastiru Orahovica.