Bojović preko 30 godina na poternici: Srpska policija ga traži zbog niza zlodela! (FOTO)

Čačanin Goran Bojović zvani Goksi, rođen u Travniku, Srbin je sa najdužim stažom na Interpolovoj crvenoj poternici. Traži se zbog naručivanja serije ubistava od 1995. do 1997. godine u Čačku. Do danas nije pronađen.

Čačak je tokom devedesetih nosio nadimak "srpski Čikago" zbog visoke stope kriminala i jake lokalne mafije, odmah iza beogradske i novosadske. U tom miljeu izdvajali su se Goran Bojović, njegov saradnik Mikica Velimirović, kao i beogradske „stare garde“ poput Juse Bulića i Đura Radonjića Grofa.

Mafijaški rat u Čačku započeo je sredinom devedesetih godina, a njegovi glavni akteri bili su tada poznati kriminalci - Bojović i Dragan Drobnjak, zvani Drops. Sukob je odneo brojne žrtve, među kojima su bili i nevini ljudi.

Od prijatelja do neprijatelja

Zanimljivo je da su Bojović i Drops nekada bili bliski prijatelji i saradnici. Njihovo prijateljstvo naglo je prekinuto nakon zajedničkog letovanja s porodicama i najbližim saradnicima u jednoj dalekoistočnoj zemlji 1994. godine. Iako nikada nije zvanično otkriven uzrok raskola, upravo taj trenutak označio je početak krvavog obračuna između dvojice dotadašnjih saveznika.

Od tada su postali neprijatelji i rivali, a njihov sukob ostavio je dubok trag u kriminalnoj istoriji tog kraja.

Foto: Foto: Printscreen/Instagram/legende.devedesetih

Napustio Čačak

Bojović je uskoro zatim napustio Čačak i Jugoslaviju i odselio se u Južnoafričku Republiku, a potom tamo dobio i državljanstvo. Odatle je u naredne tri godine preko telefona i, naravno, novčanim "pošiljkama", komandovao serijom plaćenih ubistava i pokušaja likvidacija Dropsa i njemu bliskih ljudi. 

U Okružnom sudu u Čačku Beograđani Darko Nikolić i Dejan Životić, osuđeni su na smrtne kazne. Posle žalbi i ponovljenih postupaka opet im je izrečena ista presuda.

Pre nego što je policija uspela da pohapsi počinioce i razreši većinu zločina, u Kejptaunu je došlo do oružanog sukoba između naručioca likvidacija, Bojovića, i njegovog dotadašnjeg bliskog saradnika Nikolića, koji je bio jedan od angažovanih ubica. Navodno su u razmeni vatre obojica ranjeni. Nakon toga, Bojović je napustio Južnoafričku Republiku, a njegova dalja sudbina ostala je nepoznata. Iako se najčešće spekuliše da se sklonio u Bocvanu, pojedine informacije ukazuju i na mogućnost da je promenio identitet plastičnom operacijom i vratio se u Jugoslaviju.

Pokušaj ubistva Dropsa

Godine 2001. na Dropsa je pokušan atentat kada je u blizini njegove kuće, iz automatskih pušaka i pištolja ispaljeno više od 60 metaka. Kao i u pređašnjem slučaju, kada su ga promašili hici koje je u njega ispalio Čačanin Slavo Marković, jedan od pomagača Dejanu Životiću u likvidacijama, Drobnjak je ponovo imao neverovatnu sreću - pogodilo ga je šest hitaca od kojih mu nijedan nije naneo povrede opasne po život.

Međutim, tokom višegodišnjih sukoba između suprotstavljenih strana, stradali su i njihovi najbliži - rođaci i prijatelji. Tako je, po Bojovićevom nalogu, Životić u januaru 1997. godine usmrtio Branka, mlađeg brata Dragana Drobnjaka, u centru Čačka, za honorar od nekoliko desetina hiljada nemačkih maraka. U to vreme, Dragan Drobnjak se nalazio na izdržavanju zatvorske kazne zbog prethodnog bombaško-pištoljskog napada na Bojovićevog brata Zorana.

Foto: Foto: Printscreen/Facebook/Legende devedesetih

Dejan Životić iz Beograda priznao je sva tri krivična dela za koja ga je teretilo tužilaštvo. Potvrdio je da je 17. maja 1996. godine pokušao da ubije Tomislava Mihailovića, poznatog kao Tomo Gibanica, da ga je potom likvidirao 5. juna iste godine, kao i da je 23. januara 1997. ubio Branka Drobnjaka, zvanog Drops. Prema njegovom svedočenju, naručilac svih ubistava bio je Goran Bojović, s kojim ga je upoznao dugogodišnji prijatelj Darko Nikolić.

Tražio ubistvo Borivoja Borovića

Životić je naveo i da je Bojović od njega tražio da likvidira i beogradskog advokata i funkcionera Srpskog pokreta obnove, Borivoja Borovića, jer je ovaj branio Dragana Drobnjaka, a uz to, prema Životićevim rečima, pokušavao da “strpa u zatvor” Bojovićevog brata.

S druge strane, optuženi Darko Nikolić pred sudom je negirao umešanost u ubistva Milijana Anđelića i Milivoja Vujovića, koji su, kako se navodi, poginuli greškom 1995. godine ispred diskoteke "Rio" u Čačku. Takođe je porekao odgovornost za smrt noćnog čuvara Jovana Aleksića, koji je stradao u kafiću "Montana" tokom neuspelog pokušaja atentata na Tomislava Mihailovića.

Osuđeni na smrt

Godine 2000. plaćene ubice, Beograđani Darko Nikolić i Dejan Životić, osuđeni su na smrt. Dve godine kasnije, Vrhovni sud im je smrtne kazne preinačio u kazne zatvorom od 40 godina. Ostalima su izrečene vremenske kazne zatvora: Čačanima Miki Velimiroviću 20 godina, Slavu Markoviću 13 godina, Voju Ivanoviću sedam godina i Ivici Miniću 4,5 godine, Beograđanima Vladimiru Niniću 3,5 godine i Jeremiji Pajović četiri godina i Nenadu Martinovskom iz Ovčar Banje 2,5 godine.

Sud je utvrdio da su obračuni u čačanskom podzemlju izvršavani po narudžbinama Čačanina Gorana Bojovića, državljanin Južnoafričke Republike, koji je u bekstvu. Nikolić i Životić su bili neposredni egzekutori, Velimirović je bio u ulozi organizatora, a plaćenim ubicama su pomagali Ninić, Marković, Minić, Pajović, Ivanović i Martinovski.