KOLUMNA DRAGUTINA MATANOVIĆA: 10. april 1941. kao hrvatski „dan ponosa“

Dragutin Matanović piše za Informer.rs.

Dva datuma, 27. mart i 10. april 1941. sve govore o fašizmu i antifašizmu Srba i Hrvata. Beograd je 27. marta osvanuo okićen zastavama i nacionalnim simbolima, a činilo se da su svi njegovi stanovnici toga dana srećni i na nogama. Sa željom da se odbaci Trojni pakt i javno ukaže neprijateljstvo prema Hitleru i Musoliniju, srpska prestonica uključila se u antifašističke manifestacije. U Zagrebu je u isto vreme vladala uznemirujuća tišina. Ulice su bile puste, a narušavanje odnosa sa Nemačkom za Hrvate je bilo porazno.

Nadbiskup Alojzije Stepinac zapisao je u svom dnevniku 27. marta 1941. sledeće: „Hrvati i Srbi dva su svijeta, sjeverni i južni pol koji se nikada neće približiti. Šizma je najveće prokletstvo Evrope, skoro veće nego protestantizam“. Nesumnjivo da je ovakav stav ustaškog vikara Stepinca, prenet na niže slojeve crkvene i političke vlasti, podstakao genocid nad Srbima u periodu koji će uslediti.

Kao posledica događaja 27. marta, Beograd je najpre bombardovan od Nemaca 6. aprila, da bi nakon kratkotrajnog Aprilskog rata i vojnog sloma, uz velike srpske žrtve i otpor gotovo na svim tačkama nemačkog napredovanja, napadači okupirali zemlju.

A u Zagrebu i drugim hrvatskim gradovima je bilo svečano tih dana. Desetine hiljada Hrvata dočekivali su naciste kao svoje oslobodioce, zasipali ih cvećem i darovima. Igla nije mogla da nađe slobodno mesto na Trgu bana Jelačića. Nasmejana i razdragana lica običnog sveta, oduševljeno i izbezumljeno klicanje hrvatske rulje nacistima, pokazali su da su dolazak Nemaca i „10. travanj“, dan uspostavljanja NDH, postali hrvatski nacionalni praznik.

Ovakva suštinska opredeljenja Srba i Hrvata, odrediće i odnos nemačkog i drugih okupatora prema njima tokom Drugog svetskog rata. Hrvati će dobiti megalomansku državnu tvorevinu koja je zahvatala i krajeve koji nikada u istoriji nisu bili hrvatski, a zauzvrat će slati svoje legije na Istočni front, u borbu protiv Rusa. I verno služiti Hitleru do kraja rata. Zločinom u Gudovcu 17. aprila 1941, Hrvati su započeli genocidne zločine nad Srbima, koji su trajali sve do kraja rata 1945. godine.

Srbija je bila razbijena i svedena na granice iz 1912, a na njenom etničkom prostoru vladali su, pored nacističkih okupatora, svi nemački pomagači: Hrvati, Bugari, Mađari, Albanci i muslimani. U svakoj od tih zona vršen je genocid nad srpskim narodom, u takvoj meri da posle rata decenijama nismo mogli da se demografski oporavimo. Samo u Srbiji propisane su nemačke kvote odmazde 100:1, kao nigde drugde u okupiranoj Evropi.

I danas, sećanja na 10. april imaju potpuno suprotan predznak u Srbiji i Hrvatskoj. Hrvati se sa ponosom sećaju 10. aprila 1941 i „najslavnijeg“ perioda svoje istorije, kada je započeo sa realizacijom zločinački projekat „trećinu Srba pobiti, trećinu iseliti i trećinu pokatoličiti“. U aprilu i maju 1941. Hrvati su započeli sa izgradnjom „nezavisne“ tvorevine – opštim progonom, ubijanjem i pokrštavanjem Srba. Četiri godine kasnije, u isto vreme, logoraši su vršili proboj iz Jasenovca, a oslobodilačke divizije iz Srbije umarširale su u Zagreb kao pobednici. Naravno, nijednog Hrvata nije bilo da ih dočeka na trgu Bana Jelačića.

Srpski narod vekovima je gledao kako njegovim saobraćajnicama nastupaju osvajači. A onda, uvek, i kako odstupaju, podvijenog repa. U novoj velikoj podeli karata, Vučićeva Srbija više nije ni nejaka ni usamljena kao aprila 1941. godine. Novih jama ni novih „Oluja“ više nikada neće biti.

Kultura sećanja čuva naš nacionalni identet. Potrebno je pamtiti i znati za tragedije kroz koje je prošao srpski narod. Zahvaljujući predsedniku Vučiću obeležavamo svake godine godišnjicu „Oluje“, najvećeg etničkog čišćenja u modernoj Evropi. Progon 250.000 Srba sa svojih vekovnih ognjišta u Hrvatskoj. Zahvaljujući predsedniku Vučiću obeležavamo svake godine sećanje na koncentracioni logor Jasenovac, Donju Gradinu, Jadovno i Prebilovce i druga najveća stratišta srpskog naroda u NDH. Sećamo se genocida hrvatskih ustaša i Hrvata koji su na najzverskije načine pobili preko 700.000 Srba, samo zato što su pravoslavne veroispovesti. Takvu krvavu žetvu u četiri godine nad Srbima nije sproveo nijedan dušmanin nikada, čak ni Turci u vremenu najvećih osvajanja i progona hrišćana.

I budite uvereni da je jedan od važnijih razloga današnje obojene revolucije u Srbiji insistiranje Vučića na kulturi sećanja. Neoliberalni globalistički Zapad to ne prašta.

Ne smemo i nikada nećemo zaboraviti nijedan logor u Hrvatskoj za vreme Drugog svetskog rata, nijedan malj, metak, srbosjek, nijedan zločin učinjen srpskom narodu.

P.S. Aleksandar Vučić: „Nemamo pravo da zaboravimo, jer bismo se tako odrekli i okrenuli glavu od pravde, slobode, sopstvenog postojanja, pa i Boga“.