Kolumna Dragutina Matanovića: Borba protiv srpskog pravoslavlja – od Vatikana i Tita do blokadera

Kolumna Dragutina Matanovića o borbi protiv pravoslavlja.

Blokaderi i zapadni centri moći najsurovije napadaju temelje Srbije i srpskog naroda – državu i predsednika Vučića, Srpsku pravoslavnu crkvu i Vojsku Srbije.

Napadi na Srpsku pravoslavnu crkvu, kao i na njene predstavnike – patrijarha, vladike i sveštenstvo, dokaz su da blokaderi, plenumaši i antisrpska opozicija samo nastavljaju dugoročnu ideju uništenja srpskog pravoslavlja.

SPC je instutucija sa dubokim istorijskim korenom i snažnim duhovnim autoritetom. U najtežim trenucima tokom istorije bila je često i jedini oslonac srpskog naroda, čuvajući njegov identitet i tradiciju. Zato je vekovima cilj srpskih neprijatelja da se razbije autoritet Crkve i da se ona razjedini.

Antisrbi i slučajni Srbi igraju po prastarim zapadnim notama. Još od vremena raskola crkava, pravoslavlje se nalazi pod snažnim pritiskom Zapada, Vatikana i Rimokatoličke crkve. Naročito posle sabora u Firenci 6. jula 1439, kada je pokušano unijaćenje pojedinih delova Pravoslavne sa Rimokatoličkom crkvom. Posle pregovora koji su trajali više od godinu dana, na zakazani Sabor došli su svi pravoslavni patrijarsi izuzev jednog.

Bio je to srpski patrijarh Nikon kome je Đurađ Branković obećao da će ga obesiti ukoliko ode u Firencu. Kada su u Carigradu saznali da Srbi nisu potpisali uniju, nastali su neredi u Carigradu i vaseljenski patrijarh se povukao, a nijedna pravoslavna patrijaršija nije nikada ratifikovala potpise svojih patrijarha.

Vatikan ove događaje nije oprostio Srbima, vekovima usađujući rimokatolicima mržnju prema srpskom pravoslavnom narodu. I to je deo odgovara na pitanje pokojnog Irineja, velikog srpskog patrijarha, koji je u avgustu 2017. upitao „koji je to razlog da nas braća hrišćani toliko mrze, da su tu mržnju pokazali prolivanjem krvi“.

U rukama Beča i Vatikana, Hrvati postaju instrument ekspanzije na Balkanu – teritoriji koju rimokatolička crkva priželjkuje. Otuda sva zverstava i bestijalna prekrštavanja hrvatske rimokatoličke crkve u vreme NDH. Otuda vodeća uloga hrvatske duboke države i tajnih službi u obojenoj revoluciji u Srbiji.

Srpska pravoslavna crkva bila je na surovom udaru Nemaca i ustaša, ali i Hrvata Broza od 1945. godine. SPC je tada bila prepoznata kao strano telo u komunističkoj državi, a pogrom pravoslavnih sveštenika besomučno je nastavljen.

Tokom titoizma u Patrijaršiji je postavljen najmoderniji prislušni uređaj, dok je crkvena organizacija bila pod stalnim pritiskom, ucenama i pretnjama „jugoslavenske“ tajne službe. Posebno upečatljiv primer anticrkvene politike predstavlja nasilno formiranje tzv. Makedonske pravoslavne crkve 1967. godine.

Globalisti Novog svetskog poretka nastavili su borbu potiv pravoslavlja. O ovome je govorila profesorka Smilja Avramov, jedna od najumnijih Srpkinja i svetski pravni autoritet. Profesorka Avramov je javno citirala tajni sporazum iz 1976, sklopljen između SAD, Nemačke i Vatikana. Sporazum je obuhvatao 11 tačaka, sa centralnom tezom o federalizaciji sveta. U posebnoj tački, planirano je uništenje pravoslavlja, jer je to jedini homogenizirajući momenat pravoslavnih zemalja koji ima političke dimenzije. Po njenim rečima, potpisnici sporazuma zaključili su da globalizacija uz pravoslavlje ne može da bude ostvarena – pa pravoslavlje zato mora da se razori.

Razbijanje SPC pokušano je devedesetih godina u Crnoj Gori, kada je u policijskoj stanici osnovana „Crnogorska pravoslavna crkva“. Predstavnici ove NVO crkve, potpomognuti celokupnim državnim aparatom, kao i službama sa Zapada, pokušali su nasilno da otmu crkve i manastire koji pripadaju SPC. Na sreću, zahvaljujući Bogu, vernom srpskom narodu i nacionalnoj politici Vučićeve Srbije, crnogorski ekstremisti nisu uspeli da podele Crkvu u Crnoj Gori.

Danas blokaderima, koji su u službi agende uništenja pravoslavlja, pomažu i takozvani „nezavisni“ novinari, razni tumači političkih i crkvenih prilika, koji u svojim tekstovima blate crkvu, patrijarha i vernike. Boris Dežulović, hrvatski kolumnista, kaže da „ne postoji Svetosavska Srbija koja će biti građanska i moderna“. Ne zna ustaški otpad da je Sveti Sava bio tvorac jedne od najmodernijih država svog vremena. U isto vreme kada Hrvati gube svoje narodne vladare i postaju sluganjerski narod u službi Ugarske, što će biti njihova sudbina sledećih 800 godina.

Protekli događaji i napadi na SPC uveravaju nas da se rat protiv pravoslavlja zahuktao na protestima. Da je reč o agendi, a ne o slučajnosti, potvrđuje i činjenica da je „nacionalni“ Milo Lompar, jedan od ideologa i vođa blokada, pre nekoliko godina odbio da potpiše apel protiv otimanja imovine SPC u Crnoj Gori.

To govoljno govori o namerama politike koja se krije iza blokada. I to srpski narod treba da ima na umu kada bude glasao na lokalnim izborima 29. marta u 10 gradova Srbije.

To nisu samo lokalni izbori. To su izbori za Srbiju, za državu, za pravoslavnu crkvu i za sve naše porodice. Samo pobede liste Aleksandra Vučića garantuje da će Srbija sačuvati svoj mir i siguran pravac razvoja. Da će sačuvati svoje pravoslavlje, svoju slobodu i političku nezavisnost.