Koliko košta patriotizam salonskog nacionaliste Mikija Aleksića?

O patriotizmu Miroslava Mikija Aleksića danas je iluzorno govoriti. Ovaj bivši Dinkićev pulen iz Trstenika, svoju kamuflažnu patriotsku poziciju gradio je uz Vuka Jeremića, ušuškan u nacionalističku politiku desno orijentisanog dela njegove Narodne stranke. Upravo u tom periodu, kroz brojne govore o potrebama zaštite srpskih nacionalnih interesa na Kosmetu, težio je da se među srpskim biračkim telom profiliše kao patriota.

O čvrstini Aleksićevih patriotskih uverenja dovoljno govori činjenica da isti nije osetio ni najmanju nelagodnost prilikom pristupanja semfor koaliciji pod nazivom Srbija protiv nasilja, formiranoj činom sramne krađe i zloupotrebe parole sa skupa građana održanog nakon užasnog masakra, izvršenog od strane maloletnika u Osnovnoj školi Vladislav Ribnikar u Beogradu.

Glavno jezgro ove koalicije činili su upravo opozicioni lideri koji se godinama unazad na srpskoj političkoj sceni otvoreno zalažu za nezavisnost tzv. Kosova i širenja sramnog narativa o genocidu u Srebrenici. Ipak, požuda za vlašću i kalkulantski metod usmeravanja političkih aktivnosti, gurnuli su Aleksića pravo u zagrljaj ovih ogoljenih izdajnika.

Odnos Miroslava Aleksića prema nacionalnim pitanjima prepoznat je i od samih članova njegove stranke. Tako je pokrajinski odbor Narodnog pokreta Srbije na Kosovu i Metohiji, krajem prošle godine napustilo više od 500 članova, odnosno svi članovi i svi predstavanici pokreta iz Kosovske Mitrovice, Kosovske Kamenice, Zvečana, Leška, Gračanice, Obilića, Gnjilana, Štrpca, Lipljana, Novog Brda, Šilova i Zubinog Potoka.

Miroslav Miki Aleksić, koji sebe predstavlja kao zaštitnika srpskih nacionalnih interesa, zapravo je lažni borac za nacionalne vrednosti. To svedoči i njegov bivši partijski kolega, advokat Vladimir Gajić, koji je u ekskluzivnom intervjuu datom Centru za društvenu stabilnost, otkrio je da je Aleksić spreman da se odrekne nacionalne ideologije ako bi mu to donelo materijalnu korist.

Ova izjava jasno pokazuje da Aleksiću nije stalo do nacionalnih interesa, već da koristi patriotske stavove kao alat za ličnu promociju i sticanje materijalne koristi, otkrivajući njegov pravi licemeran karakter.

Želja za sticanjem bogastva i luksuznim stilom života nije nepoznanica za Aleksića. A kao metod za postizacnje tog cilja, opredelio se ni manje ni više nego za kriminal. Koristeći političke veze, Aleksić je sa svojim članovima porodice na nezakonit način, tokom prethodnih godina stekao pravo bogastvo, dok u isto vreme na sav glas govori o tome kako se u Srbiji loše živi.

O epskoj pljački Trstenika koju su sproveli Miroslav Aleksić i njegov tast, pisali smo ranije. U vreme dok je bio na čelu svog rodnog mesta, opština je opljačkana i kroz sumnjivu gasifikaciju, kada je Aleksić sa svim prijateljem Predragom Stevanovićem zadužio opštinu za 100 miliona dinara.

Ovaj novac utrošen je na ime kupovine četiri kontejnerske gasne centrale i 12 kondenzovanih gasnih blokova, a Stevanoviću je praktično omogućen monopol prilikom uvođenja gasifikacije, izgradnjom celokupne gasovodne mreže, i to bez dozvole.

Pored tasta, u svoje kriminalne radnje, Aleksić je uključio i svog rođenog brata Ivana Aleksića, vlasnika preduzeća „Agrokomercijal” iz Počekovine, u opštini Trstenik. Ova firma se sumnjičila za otkupljivanje poljoprivrednih proizvoda na crno, i dalje prometovanje u zemlji i inostranstvu.

Naravno, kroz knjigovodstvo nije prikazano plaćanje poljoprivrednicima, već je evidentiran navodni izvoz u Crnu Goru gde postoje fakture i navodni kupac u Crnoj Gori, koji nije platio fakturisanu robu. Pretpostavlja se da je ovim manipulacijama ”oprano” oko 10 miliona dinara.

Ovaj niskomoralni političar danas služi ničemu drugom osim za plasiranje laži i kriminalizovanje predstavnika vlasti, pa tako u skupštinskoj sali u svojim skupocenim odelima, sedeći u klupi pored dokazanih izdajnika, između pominjanja Kosmeta, protura političke teze Đilasa, Marinike, Lazovića i drugih srpskom narodu mrskih političkih aktera.