KOLUMNA DRAGUTINA MATANOVIĆA: Ideologija hrvatskog genocida nad Srbima

Kolumna Dragutina Matanovića o stradanju srpskog naroda u Hrvatskoj.

U rukama Beča i Vatikana, Hrvati postaju instrument ekspanzije na Balkan, a Srbi glavna prepreka tom širenju, iz prostog razloga jer žive na teritoriji koju Austrija i Rimokatolička crkva priželjkuju. Tako već 1700. upravnik imanja Zagrebačke biskupije Ambroz Kuzmić kaže da je te Vlahe (tj. Srbe) bilo bolje „poklati nego nastanjivati”.

Nemački istoričar Karlhajnc Dešner konstatuje da je „ustaški duhovni rodonačelnik, Ante Starčević zastupao gledište da Srba uopšte nema, a sve ono što se srpskim zove da mora iščeznuti, zbog čega su Srbi, kako je Starčević pisao, predmet klanice; po toj doktrini, nastupiše ustaše protiv Srba, naroda koji na Balkanu stoji kulturno na najvišem stupnju, ali nije bio katolički”.

Ante Starčević, otac hrvatske nacije, nesumnjivo je ideološki tvorac ustaških zverstava. On je Srbe nazivao „pasminom slavoserbskom”, zapisavši: „Oni su sužanjska pasmina, skot gnusniji od ikojega drugoga.” Za Starčevića su Srbi „dvostruko ropska” (slavo-serbska), podljudska, vlaško-ciganska pasmina, pripadnici „vlaškog nakota” koji zlo čine i koji su za zlo rođeni, koji su Hrvatima vazda bili neprijatelj broj jedan. „Otac Hrvata” je negirao Srbima ne samo identitet i pravo na ime nego i ljudskost: „Slavo-Serbi su smeće naroda.”

Dana 28. marta 1941 – jedan dan posle vojnog puča jugoslovenskih oficira u Beogradu – otvorena su vrata pakla za srpski narod. Kada je Adolf Hitler odbijanje Jugoslavije da se pridruži silama Osovine video kao izdaju, hrvatske ustaše su shvatile da je došlo vreme za realizaciju njihovih planova. Ante Pavelić, drugi otac hrvatske nacije, postaje poglavnik, vođa NDH i verni Hitlerov saveznik.

Ustaško proglašenje NDH 1941. prihvatila je ogromna većina Hrvata kao nacionalno oslobođenje. Kao pravo da realizuju viziju etnički homogene hrvatske nacionalne zajednice, očišćene od Srba, onako kako je to definisao Starčević.

Zato je jedna od prvih mera nove hrvatske države bilo donošenje zakona kojima bi se potvrdila hrvatska samosvojnost i diskriminisali nehrvati: Srbi, Jevreji, Romi. Već 30. aprila 1941. godine Pavelićev ministar pravde Andrija Artuković izdao je tri rasnodiskriminaciona zakona: O državljanstvu, O rasnoj pripadnosti i O zaštiti arijevske krvi i časti hrvatskog naroda. Sve ih je prihvatio Sabor. Treći zakon izjednačuje Srbe i Jevreje koji ostaju bez ljudskih prava: „Srbi smeju da stanuju samo u getu kao i Jevreji, ne smeju da koriste javna prevozna sredstva i moraju kao i Jevreji da nose na odeći dobro uočljivu plavu traku s natpisom ’Srbin’, a Jevreji žutu traku sa natpisom ’Židov’.” Zakoni zverski. Tipični za hrvatske naciste.

Genocidna NDH, pre svega nemačko čedo i vatikanski projekat, od početka je prožeta religioznim fundamentalizmom. NDH je trebalo da brani katoličanstvo od Istoka i pravoslavlja, oličenih u Srbima. Osnovna ideja bila je osnivanje „svete i božje Hrvatske” (Civitas Dei), kako ističe Viktor Novak u svojoj knjizi „Magnum Crimen”: „Na tom poslu su se srele i do krajnosti solidarisale i stopile dvije ideologije, ustaško-fašistička i klerikalno-rimska.”

Za hrvatskog kardinala Alojzija Stepinca Srbi su šizmatici – otpadnici od vere. U njegovom pismu Piju XII vidi se da je Stepinčeva verska doktrina bliska ustaškoj ideologiji krvi i tla, jer on piše: „Vjerujem, kada bi poglavnik Pavelić bio 20 godina na čelu vlade, šizmatici bi bili posve likvidirani iz Hrvatske.” Posve likvidirani! Večita hrvatska želja!

Vreme NDH je vreme zverstava i bestijalnih zločina nad Srbima. Vreme logora, vreme smrti. Vreme kad su nevini Srbi pravoslavci bili čak zatvarani u svoje crkve, a zatim živi spaljeni. Monstruozni karakter NDH je po stepenu i karakteru zločina sablažnjavao čak i istaknute funkcionere Trećeg rajha. General Aleksander Ler je NDH nazivao „ćumezom”.

U memoarima Hermana Nojbahera, specijalnog Hitlerovog izaslanika za Balkan, u odeljku o Srbima postoji poglavlje „Represalije”, gde on tvrdi: „Srbi su postali divljač za odstrel, svako je mogao da ih nekažnjeno progoni i ubija. Nakon što se Jugoslavija raspala, usledio je hrvatski osvetnički pohod uništavanja pravoslavnih Srba. Ovaj događaj spada u najužasnija masovna ubistva tokom cele svetske istorije.”

Izraelski ekspert za Holokaust, profesor Gideon Grajf zaključuje: „Istorija ubijenih u Jasenovcu nije samo istorija smrti već istorija o zverstvima, zlu, sadizmu i nečoveštvu. U koncentracionim logorima koje su vodili Hrvati, smrt je smatrana vrhunskom vrednošću. Bio je to pakao na zemlji. Zato su u Jasenovcu hrvatske ruke potpuno prekrivene krvlju.”

P.S. Aleksandar Vučić: „Na teritoriji NDH, u Jasenovcu, Gradiški, Pagu, Jadovnu, po jamama, u pokoljima ubijeno je tokom Drugog svetskog rata gotovo milion Srba i nigde se ljudski rod nije toliko približio paklu kao što je to činjeno ovde u Jasenovcu. Partizani, Crvena armija, već sedam meseci bili su u Beogradu, a srbosek u Jasenovcu i dalje je neumorno radio svoj posao.”