Kolumna Dragutina Matanovića: Tuđmanov kontinuitet genocidne ustaške politike

Na društvenoj mreži postoji snimak kako jedan muškarac iz Hrvatske uči dečaka od najviše četiri godine da ponavlja „za dom spremni“, što je ekvivalent nacističkom pozdravu „zig hajl“.

Dečak je podigao ruku baš onako kako su se ustaše pozdravljale i ima kapu ustaške NDH na glavi. Jezivo? Ne, nikako! To je normalno za „lijepu njihovu“!

To je slika savremene Hrvatske. To je epilog dugo godina pripremanog povratka nacizma i ustaštva u Hrvatsku, ili, kako američki Blumberg piše, „povratka ustaške simbolike i fašističke retorike“.

Povratak ustaštva u Hrvatsku započeo je već 1980-ih godina, kada je hrvatski političar Franjo Tuđman pokrenuo projekat istorijskog pomirenja „crvenih i crnih“ Hrvata. Bivših komunista i bivših ustaša, ujedinjenih isto kao i 1941. oko stvaranja Nezavisne Države Hrvatske.

Tuđman, nekada partizanski oficir i istoričar instaliran u republički establišment, već je bio poznat po revizionističkim pokušajima umanjenja broja žrtava Jasenovca i relativizovanja genocida u NDH. Od tzv. Hrvatskog proljeća Tuđman je bio disident, ali ga je robije spasla intervencija hrvatskog duhovnog vođe Miroslava Krleže. Tuđman je ipak u zatvoru '80-ih, u isto vreme kada i srpski intelektualci optuženi za širenje četništva. Sa robije odlazi u Kanadu i razvija program pomirenja dva hrvatska pola, pod velikim uticajem ustaške emigracije i nekadašnjih zamisli Maksa Luburića.

Prema Dejvidu Fišeru, direktoru Instituta za proučavanje spoljne politike u San Francisku, još 1989. na promociji knjige Vorena Cimermana u Nemačkoj, Tuđman je izjavio da će se, ukoliko postane predsednik Hrvatske, „tlo Krajine crveneti od krvi“.

Uskoro se pročuo po izjavi da NDH nije bila tek genocidna i fašistička tvorevina već „izraz
povijesnih težnji hrvatskog naroda“.

Hrvatska demokratska zajednica, koju će Tuđman potom osnovati pred prve višestranačke izbore u Jugoslaviji, bila je stranka koja je otvoreno zagovarala nezavisnost i neprijateljsku politiku prema Srbima u Hrvatskoj. Ova politika, koju je pratilo i obnavljanje ustaške ikonografije i povećan uticaj Rimokatoličke crkve u politici, dobila je gotovo plebiscitarnu podršku hrvatskog naroda na izborima 1990. godine. Odlazilo je za Srbe veliko komunističko zlo u Hrvatskoj, a pripremao se pakao sa povampirenim ustašama.

Već tada kreće lov na Srbe i institucionalizacija srbofobije, koja je izbijala sa svih strana. Ćirilica je gotovo izgnana iz javnog prostora, počeli su progoni uglednijih Srba po unutrašnjosti. Antisrpska politika nove hrvatske vlasti potvrđena je 21. decembra, kada je Hrvatski sabor usvojio novi Ustav, kojim su Srbi kao konstitutivni narod bili precrtani. Zvanično, politička prava bila su im oduzeta na Vidovdan 1990, što je, s obzirom na značaj ovog datuma u srpskoj istoriji, predstavljalo još jednu provokaciju.

Hrvatska je pod Tuđmanom počela ozbiljno da se naoružava, čak i iz inostranstva, obnavljajući stara savezništva iz Drugog svetskog rata. Oružje je prvenstveno bilo deljeno članovima HDZ-a, sa ciljem da se upotrebi protiv Jugoslavije i Srba. Prema rečima generala Martina Špegelja, Srbe u Kninu je trebalo „pokasapiti“.

A to će se u Tuđmanovoj Hrvatskoj desiti već početkom 1991. godine. Najpre kroz zločine u Vukovaru, Osijeku i okolnim gradovima, gde su paravojne i parapolicijske snage započele obračun sa srpskim narodom identično kao 1941. godine. Onda i u gradovima poput Zadra, gde su se u proleće 1991, pre zvaničnog početka rata, odigrale kristalne noći kao preslikane iz perioda Holokausta. A kada je rat počeo, hrvatska vojska pokazala se dostojnom svojih ustaških preteča. U Slavoniji je istrebljeno i spaljeno na stotine srpskih sela u dve vojne operacije.

Danas su zločini iz hrvatskih operacija „Otkos“ i „Orkan“, kao i etnička čišćenja gradova, gotovo zaboravljeni. Ali danas je očigledno da je hrvatski savez elita 1991. izvršio još jednu „Oluju“ – pre „Oluje“. Broj proteranih i ubijenih bezmalo je jednak onom iz 1995. godine.

Ratovali smo s Hrvatima u Prvom svetskom ratu, a mnogobrojne zločine tada počinjene nad Srbima srpska politička elita je bila spremna da oprosti u ime izgradnje nekakve slovenske zajednice. Tragična zabluda!

To je doprinelo najstrašnijem genocidu Hrvata nad srpskim narodom tokom Drugog svetskog rata. SS-general Ernst Fik izveštava, 15. marta 1944, svog pretpostavljenog Hajnriha Himlera, da je u logorima u NDH poklano do 700.000 ljudi. Krajem 1944. nemački opunomoćeni general u Hrvatskoj Edmund Glez fon Horstena piše o 750.000 pobijenih Srba.

A onda dolaze devedesete godine, „Bljesak“, „Oluja“ i genocidno etničko čišćenje
Srba sa svojih vekovnih ognjišta.

Vreme je da srpska elita i srpski narod shvate da je zlo uvek dolazilo od naših
zapadnih „susjeda”.

P.S. Aleksandar Vučić: „Mi jesmo jedinstven narod i to nam nikada neće moći da
oduzmu. Više od 200 godina to pokušavaju i nisu uspeli da promene.“