NEBOJŠA BAKAREC: Zločin u Goraždevcu – zločin bez kazne!

Navršilo se 18 godina od zverskog napada Albanaca na srpsku decu u Goraždevcu. Punoletna je postala cela jedna generacija rođena 2003. godine. Znaju li oni šta se desilo Srbima u Goraždevcu 2003. godine, godine kada su rođeni? Albanci su 13. avgusta 2003. godine, napali srpsku decu.

Srpska deca ubijena su iz automatskog oružja, rafalom, dok su se kupala u seoskoj reci Bistrici. Na licu mesta, 2003. godine ubijen je Ivan Jovović (19). Pantelija Dakić (12) je povredama podlegao u Pećkoj bolnici. Marko Bogićević (12), Dragana Srbljak (13), Bogdan Bukumirić (14) i Đorđe Ugrenović (20), teško su ranjeni. Albanski zločinci nisu nikada pronađeni, a istraga je obustavljena 2010. godine. Sredinom i krajem 2015. godine, na ovo selo izvršena su još dva gotovo identična napada, srećom bez žrtava. Ne treba da nas čudi da počinioci nikada nisu pronađeni, zbog toga što niko nije odgovarao za još veći zločin, za Martovski pogrom (17.-19. mart 2004.). Tada su Albanci su počinili organizovani pogrom nad srpskim civilnim stanovništvom na KiM. Ubijen je i proteran je veliki broj Srba, spaljene su njihove kuće i oskrnavljeni su srpski kulturno-istorijski spomenici. Albanci su prognali više od 4.000 Srba, Roma i Aškalija, ubili 28 ljudi, više od 900 ljudi je pretučeno i teško povređeno, uništeno je 19 spomenika kulture prve kategorije (crkve i manastiri SPC) i 16 pravoslavnih crkava koje nisu kategorisane. Uništeno je oko 10.000 vrednih fresaka, ikona, putira i mnogih drugih crkvenih relikvija, kao i knjige krštenih, venčanih i umrlih, koje svedoče o vekovnom trajanju Srba na Kosovu i Metohiji. Oko 935 srpskih, romskih i aškalijskih kuća je spaljeno i uništeno. Od Srba je etnički očišćeno šest gradova i devet sela. Za sve ovo niko nije odgovarao.

Foto: Privatna arhiva

 

Za Goraždevac sam vezan zbog toga što sam pomagao tu enklavu i bio tamo nekoliko dana tokom jula 2004. U aprilu 2003. godine, na moju inicijativu,  kao predsednika Izvršnog odbora, opština Stari grad je počela redovno finasiranje enklave Goraždevac, Pećke patrijaršije i manastira Visoki Dečani, u iznosu od 3,6 miliona dinara godišnje (po 100.000 mesečno enklavi i svakoj od ove dve srpske svetinje). Ta sredstva opština je uplaćivala do sredine 2008., punih 5 godina. Osim toga opština Stari grad, je prikupljala i drugu materijalnu pomoć, koju je slala posebnim autobusima u Goraždevac.  U julu 2004. putovao sam u Goraždevac, kada sam predvodio opštinsku delegaciju koja je autobusom  prevozila vrednu materijalnu pomoć za goraždevačku školu „Janko Jovićević“. U Goraždevcu smo proveli 3 dana, a posetili smo i Pećku patrijaršiju.

Foto: Privatna arhiva

U maju 2008. opština Stari grad je Goraždevcu kupila kombajn marke «Zmaj», prskalicu za žito i berač kukuruza. Zahvaljujući pomoći opštine Stari grad, mališani sa Kosova i Metohije – iz Goraždevca, kao i raseljena deca iz kolektivnih centara, stotine njih, boravili su više puta u dečjem odmaralištu „Stevan Filipović“ na Divčibarama. Slali smo decu iz Goraždevca na more, više puta, tokom godina. Ulagali smo sredstva u popravku i izgradnju kuća u Goraždevcu. Kada mi je prestao mandat u opštini Stari grad, posle izbora 2008. godine, finasijska pomoć Goraždevcu i SPC-u je nažalost, voljom vlasti opštine (DS) zamrla.

 

Paralelno sa tim sam u okviru DSS, 2003. godine, pokrenuo inicijativu, da i druge opštine i gradovi gde DSS vrši vlast, po modelu Goraždevca, pomažu i finansiraju srpske enklave na Kosovu i Metohiji, južno od Ibra. Napravio sam plan, program pod nazivom ,,30 opština za 30 enklava“, kada sam upario trideset gradova i opština, sa trideset srpskih enklava, i Izvršni i Glavni odbor DSS su to prihvatili. Oko pola godine sam koordinisao celu tu akciju. Nažalost ljudi DSS u vlasti u opštinama i gradovima nisu imali ni volje, ni snage, da pomognu tim enklavama, više od jednom. Zbog čega, pitam se i danas? Verovatno su bili patriote na rečima, ali ne i na delu?

 

I ovde povlačim jednu značajnu paralelu između DSS i SNS. Kao što ste videli iz onoga što sam rekao, DSS je bio jak na rečima, ali slab na delu. Srpska napredna stranka i Aleksandar Vučić su svojim dolaskom na vlast, podigli pomaganje Srbima na KiM, na jedan mnogo viši nivo. Na najviši nivo. Kancelarija za KiM i Aleksandar Vučić su za Srbe na KiM, od 2012. godine, do danas, uradili više nego bilo ko drugi sto godina unazad. Tako se od 2012., do danas, institucionalno, materijalno i izvanredno organizovano, pomažu sve srpske zajednice na KiM, onako kako sam ja to pokušao planom ,,30 opština za 30 enklava“ i onako kako je opština Stari grad pomagala Goraždevcu. Do dolaska SNS i Aleksandra Vučića, pomaganje srpskim zajednicama na KiM je bilo povremeno i neorganizovano. Od 2008. do 2012. situacija je bila još gora. Tada je režim Tadića, Đilasa i Jeremića naneo nepopravljivu štetu naporima Srbije u vezi KiM. U njihovo doba Kosovo je proglasilo nezavisnost, koju je priznalo devedesetak država. Tadić, Đilas i Jeremić su pregovore o KiM preneli iz nadležne UN, u nenadležnu EU. Oni su 2008. uspešno poturili Srbiji misiju Euleks, predstavivši je kao misiju UN. Tadić, Đilas i Jeremić su pred  Skupštinom UN, nesporno pitanje suvereniteta Srbije učinili spornim, štetočinskim zahtevom Međunarodnom sudu pravde, o legalnosti jednostrano proglašene nezavisnosti Kosova.

Od 2012. godine do danas, Srbija, SNS i predsednik Aleksandar Vučić ne dozvoljavaju da se događaju onako užasne stvari na KiM i po interese Srbije, kakve su se događale od 2000. do 2012. godine. Setimo se da su dosovske vlasti, bez osnova abolirale Aljbina Kurtija, krajem 2001. godine. A upravo je on, danas, generator mržnje i devedeset napada na Srbe na KiM, u ovoj godini.