Ne morate da trpite bol! Evo kako izgleda lečenje diskus hernije - dr Poleksić otkriva i kada je potrebna operacija

Dr spec. fizikalne medicine Miloš Poleksić za Informer.rs objašnjava uzrok i princip lečenja diskus hernije.

Diskus hernija može da se definiše kao povreda međupršljenskog diska kičmenog stuba, koja nastaje kao posledica prolapsa i prodora želatinoznog jezgra međupršljenskog diska u međupršljenske otvore. 

Javlja se i posledični pritisak na korenove spinalnih živaca, a povremeno i centralno u spinalni kanal i prostor u kome se nalazi kičmena moždina. Nešto češće se javlja u krsno-slabinskom delu kičmenog stuba, a ređe u vratnom.

Na ovu temu razgovarali smo sa dr specijalistom fizikalne medicine i rehabilitacije Milošem Poleksićem, koji je detaljno objasnio sve o problematici diskus hernije:

- Kod hernijacije diska bilo vrata ili krsta, javlja se bol usled dužeg sedenja u jednom položaju ili izvođenja istih aktivnosti kontinuirano (stajanja, nošenja teških predmeta, sportskih aktivnosti itd.) Tada nastaje bol u mišićima leđa koji se najčešće zanemaruje i leči na svoju ruku.

Nastavkom aktivnosti pod bolom, dolazi do ubrzavanja procesa tj. do degenerativnih promena na telu pršljena i diskusu, koji se nalazi između pršljenova. Kao poslednja faza dolazi do neurološkog bola, koji je prouzrokovan pritiskanjem pomerenog diskusa na koren nerva, koji prolazi uz kičmu.

Foto: Shutterstock

Bol se vrlo često propagira duž jedne ili obe ruke, sedalnog dela i jedne ili obe noge, ide najčešće zadnjom stranom butine, pa sve do lista, pa čak i do prstiju. Bol može da se širi i pojasno, što ukazuje na centralni pritisak na kičmenu moždinu - navodi dr Poleksić i dodaje:

- Ukoliko se javi neki od ovih simptoma, pacijent će biti upućen kod specijaliste (neurohirurga, spinalnog ortopeda, neurologa ili fizijatra) koji će obaviti neurološki pregled i nakon toga odrediti dodatnu dijagnostiku.

Najčešće dijagnostičke procedure su:

- rendgenski snimak dela kičme u raznim projekcijama;

- elektromiografija (EMG,EMNG) kojom se određuje stanje živaca i mišića;

- somatosenzorni evocirani potencijali (SSEP) kojim se određuje stanje kičmene moždine i živaca;
snimak obolelog dela kičme kompjuterizvanom tomografijom (CT kičme) ili najčešće magnetnom rezonancom;

- kao i ciljane laboratorijske analize.

Cilj lečenja je da se deo diskusa koji vrši pritisak na nervnu strukturu odmakne od nje. Glavna dilema koja se javlja u ovom slučaju je da li pacijenta treba operisati ili ne - ističe dr Poleksić i navodi metode operacija:

- Kod vratne kičme, ukoliko dominira rast koštanih izraštaja (osteofita), najčešće se radi odstranjenje kompletnog diska i ovih izraštaja operacijom od napred. Umesto odstranjenog diska ubacuje se transplantat karlične kosti, veštački materijali (npr kejdž, cage...) ili proteza.

Ukoliko u predelu vrata postoji samo diskus hernija, može se raditi operacija od nazad, slično kao u slabinskoj kičmi (laminectomia, interhemilaminectomia, laminoplastica...) - kaže dr Poleksić, osvrćući se i na postoperativni period:

Foto: Shutterstock

- Nakon operacije diskus hernije, pacijenti koji su zdravstveno osigurani preko RFZO dobijaju rešenje za stacionaru rehabilitaciju u RHC u trajanju od 21 dan gde se primenjuju kombinovane fizikalne procedure u cilju što boljeg oporavka pacijenta i optimalnijeg funkcionalnog statusa.

Nažalost, u nekim slučajevima je potrebna reoperacija.

Operativno lečenje kičme je uvek samo deo terapije. Pre, a pogotovo posle operacije, potrebne su i druge metode lečenja:

- Simptomatska i potporna terapija

- Fizikalno lečenje i menjanje životnih navika

Simptomatska terapija je obično terapija protiv bola i upale (antireumatici, nesteroidni analgetici), kortikosteroidna terapija, te protiv grča mišića.

Potpora regeneraciji nervnih tkiva podrazumeva upotrebu različitih lekova. Ovi lekovi su skupi i njihov terapijski efekat nije presudan, a često nije ni dokazan (različiti preparati B vitamina, OHB-12 injekcije...).

Metode fizikalog lečenja su brojne, a izdvajamo značaj kineziterapije i radne terapije uz edukaciju
pacijenata u vezi faktora rizika. Pored njih postoje elektroterapija, magnetoterapija, laser, zagrevanje, masaža - završava dr Poleksić.