Sveštenik koji se upisao u istoriju izvršio samoubistvo! Evo ko je bio Dimitrije Ruvarac!

Dimitrije Ruvarac, srpski sveštenik i istoričar, protojerej i bibliotekar Patrijaršijske biblioteke u Sremskim Karlovcima, rođen je na današnji dan 1842. godine.

Dimitrije Ruvarac rođen je 25. oktobra 1842. godine u Starim Banovcima, u siromašnoj seoskoj porodici, od majke Julijane i oca Vasilija, koji je u to doba bio seoski paroh u istom mestu.

 Porodica se preselila u Nove Karlovce, nedaleko od Inđije, dok je otac tamo obavljao dužnost paroha. Tamo je završio srpsku osnovnu školu. U istom mestu su mu kasnije umrla oba raditelja. Imao je stariju braću Lazara, Jovana i Kostu. Prema svojoj autobiografiji, ljubav prema knjizi razvila je majka, koja je bila posebno pametna i vredna.

Školovanje 

Nemačku osnovnu školu, gimnaziju i na kraju bogosloviju (1852—1856) je završio u Sremskim Karlovcima. Na bogosloviji mu je predavao tek zamonašeni Ilarion Ruvarac, njegov stariji brat. Po završetku školovanja radio je najpre kao učitelj, mesec dana u Krušedolu, a zatim nekoliko meseci u Zemunu do kraja školske 1865/66. godine. U avgustu 1866. postao je kapelan zemunskom proti, a u oktobru iste godine se oženio sa Sofijom, rođenom Bulić, ćerkom borovskog paroha i nešto kasnije je rukopoložen za đakona. Bio je administrator, a od 1870. paroh u zemunskoj Gornjoj Varoši. Čin protojereja je stekao 1893. godine.

Foto: staresrpskeslike

Godine 1899, na poziv patrijarha srpskog Georgija postavljen je za upravitelja Srpske manastirske štamparije u Karlovcima i bibliotekara mitropolijsko-patrijaršijske biblioteke. Početkom 1903. postao je urednik "Srpskog Siona", zvaničnog lista Arhijerejskog sinoda za crkveno-prosvetne i potrebe Karlovačke mitropolije, u kome je objavljivao istorijsku građu za upoznavanje prošlosti Karlovačke mitropolije. Time se bavio do 1907, kada je umro njegov glavni pokrovitelj, patrijarh Georgije. Istovremeno je smenjen sa mesta upravnika Srpske manastirske štamparije i Patrijaršijske biblioteke. Isti posao, objavljivanja dokumentacije za crkvenu istoriju je nastavio kao urednik u časopisu "Arhiv za istoriju Srpske pravoslavne karlovačke mitropolije" koji je izlazio u četiri godišta u periodu 1911—1914. godine.

Iste 1911. vraćen je na mesto bibliotekara u Patrijaršiji, nasledivši svoga brata Jovana. Pečatirao je, inventarisao knjige i oformio alfabetski katalog. Po istom principu uredio je i Ilarionovu biblioteku, koja je brojala 1.852 naslova u 2.433 sveske i za nju je izradio posebne listiće i sastavio poseban protokol, sačuvavši je tako kao posebnu celinu, kao i biblioteku Zaharija Orfelina od 102 naslova u 135 svezaka, koja je 1894. godine preneta u Patrijašijsku biblioteku. O Patrijaršijskoj biblioteci se starao sve do smrti. Posle Prvog svetskog rata veliku pažnju je posvetio vraćanju knjiga, koje su za vreme rata nestale, kao i uvećanju fonda i uređenju biblioteke.

Član Matice srpske

Bio je redovni član Matice srpske i njenog književnog odeljenja, član i utemljivač društva "Svetog Save", osnivač i član Srpske pčelarske zadruge u Rumi i potpomažući član "Srpskih sokola" u Sremskim Karlovcima.

Bio je dopisni član Srpske kraljevske akademije (Akademije društvenih nauka) od 16. februara 1906. godine.

Izvršio je samoubistvo 3. decembra 1931. godine u Sremskim Karlovcima, gde je živeo skromno i povučeno.