Na današnji dan umro je čovek koji je zadužio Srbiju! O njegovoj smrti malo se zna, a evo zašto je dobio ime Vuk!

U Beču je, na današnji dan 1864. godine, umro najznačajniji čovek za reformu srpskog jezika- Vuk Stefanović Karadžić. Ceo svoj život posvetio je uvođenju narodnog jezika u književnost i reformi ćirilice zbog čega je zadužio našu zemlju i naš narod.

Vuk Stefanović Karadžić  je bio srpski filolog, reformator srpskog jezika, sakupljač narodnih umotvorina i pisac prvog rečnika srpskog jezika. Vuk je najznačajnija ličnost srpske književnosti prve polovine XIX veka.

 

Kada se on rodio, roditelji su mu dali ime Vuk da bi "oterali" duhove i veštice jer su im do tada deca brzo umirala..

Učestvovao je u Prvom srpskom ustanku kao pisar i činovnik u Negotinskoj krajini, a nakon sloma ustanka preselio se u Beč, 1813. godine.

Foto: wikipedia

Tu je upoznao Jerneja Kopitara, cenzora slovenskih knjiga, na čiji je podsticaj krenuo u prikupljanje srpskih narodnih pesama, reformu ćirilice i borbu za uvođenje narodnog jezika u srpsku književnost.

Vukovim reformama u srpski jezik je uveden fonetski pravopis, a srpski jezik je potisnuo slavenosrpski jezik koji je u to vreme bio jezik obrazovanih ljudi. Tako se kao najvažnije godine Vukove reforme ističu 1818, 1836, 1839, 1847. i 1852.

 

Veruje se da je ime Vuk dobio od svojih roditelja kako bi na taj način zaštitili svoje dete, jer po predanju u koje se verovalo u to vreme ime Vuk ima moć da otera duhove i veštice! 

Vuk S. Karadžić preminuo je tačno u jedanaest časova i trideset minuta uveče, 7. februara 1864. godine. Kao čovek u poznim godinama, Vuk je u sebi nosio mnogo bolesti, ali se danas pouzdano tvrdi da je umro od meningitisa, ili – zapaljenja mozga.

Međutim, Vuk (prema kasnijem prisećanju njegove žene Ane Kraus i kćeri Mine) nije imao nijedan simptom ove bolesti: nije ga bolela glava, niti ga je mučio vrat, nije mu se "vrtelo" u glavi, niti je gubio svest u toku bolesti u zadnjih sedam meseci bolovanja. Jedinu bolest koju je imao, bila je "isušena lijeva noga", kako je Vuk često govorio za paralizu leve potkolenice, koju je zadobio od povrede kada je 1816. pao s konja i povredio se, ali ona ga nije mučila u toku bolesti.